ภายในสำนักงานอัยการ ไฟสว่างจ้า
หลี่จิ้งนอนพิงกองเอกสารที่สูงเป็นภูเขา เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว จิตสำนึกรั้งอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความตื่นกับความฝัน
"หัวหน้า นี่ก็หนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว แม้แต่เหล็กก็ต้องพักบ้าง" เสียงของเธอคลุมเครือปนเสียงขึ้นจมูกหนาหนัก
ข้างกายเธอ สายตาของเจียงเฟิงราวกับไฟฉายส่องกราด อ่านคำบันทึกการไต่สวนทั้งสองครั้งไม่ให้ตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียว ตั้งแต่คำถามทุกประโยคของอัยการโจทก์ ไปจนถึงการโต้แย้งทุกครั้งของทนายจำเลย ไม่มีอะไรหลุดรอด
หลักฐานและคำร้องทั้งหมดที่ทั้งสองฝ่ายยื่นยื่น เขากำลังสร้างเป็นแผนที่ยุทธศาสตร์ฉบับสมบูรณ์ในสมองอย่างรวดเร็ว
"เธอไปพักก่อนได้"
เจียงเฟิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า สายตายังคงจดจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสาร
เด็กสาวคนนี้ที่ทนฝืนอยู่เป็นเพื่อนเขาจนถึงตอนนี้ได้ ก็ถือว่าอึดจริง
"ไม่ได้"
"โอ้? หวังดีขนาดนั้นเลย?" มุมปากเจียงเฟิงยกขึ้นเล็กน้อย หาได้ยาก
หลี่จิ้งโบกมืออย่างเหนื่อยหน่าย พึมพำกึ่งล้อเล่น "ส่วนใหญ่ก็กลัวพี่ตายคาที่ แล้วไม่มีใครจ่ายเงินเดือนกับโบนัสให้ฉัน ฉันต้องเฝ้าเทพเจ้าเงินของฉันไว้"
นิ้วของเจียงเฟิงที่กำลังพลิกแฟ้มชะงักลง รอยยิ้มแข็งค้าง แล้วประกาศด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "หลี่จิ้ง เนื่องด้วยเธอหลบเลี่ยงงานมาหนึ่งวันหนึ่งคืน โบนัสและค่าผลงานของเดือนนี้เป็นศูนย์"
"อย่านะหัวหน้า! ฉันผิดไปแล้ว! ฉันพูดเล่น!
หลี่จิ้งส่งเสียงร้องโหยหวน ผุดพรวดจากเก้าอี้ทันที แต่ไม่ถึงสามวินาที ก็แผ่วลงไปนอนกับเก้าอี้เหมือนเดิม ในไม่ช้าเสียงหายใจก็สม่ำเสมอ คงเหนื่อยสุดขีดจนหลับไปเลย
เจียงเฟิงมองเธอ แววตาเผยรอยยิ้มจนได้ รู้สึกจนได้ จากนั้นก็ทุ่มสมาธิกลับไปที่คดีอันซับซ้อน
เขาหาจุดบกพร่องที่ทำให้หงหยูแพ้คดีสองครั้งได้แล้ว
หงหยูยึดติดเกินไปกับการพิสูจน์ว่าเจียงอู่ "มีสติ" ในวินาทีที่ลงมือ