ฉันใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันก็รอดมาได้
ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ฉันคิดว่า ถ้าต้านทานไม่ได้ ก็หลับตายอมรับมันซะ
แต่ฉันค่อย ๆ ค้นพบว่าความรู้สึกถูกควบคุมนี้... ดูเหมือน... จะไม่เลวร้ายเท่าไร
ยีนบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในตัวฉัน ได้ตื่นขึ้น
มันคือยีนที่โหยหาการถูกบังคับด้วยบังเหียน โหยหาการถูกเฆี่ยนตี ดั่งม้าดุที่เห็นนายของมัน โหยหาความดิบเถื่อนอันเป็นอิสระ
ฉันตกหลุมรักความรู้สึกนี้ ฉันวิวัฒนาการอย่างสมบูรณ์
...
แต่ไม่ว่าอย่างไร ฉันคือคนผิด ฉันมีความผิด!
ฉันขอโทษต่อสังคมทั้งหมด แม้ว่าการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมในตอนนั้นจะทำให้ฉันบิดเบี้ยวอย่างทุกวันนี้ แต่นั่นก็เป็นความผิดของฉันเอง!
ฉันไม่ควรภูมิใจกับมัน และไม่ควรมีความสุขกับมัน
ฉันสมควรตายจริง ๆ!
เมื่ออ่านถึงคำว่า "สมควรตาย" สุดท้าย ฟันของหยางเทียนเจิ้นกัดกันดังกรอด ๆ กล้ามเนื้อใบหน้าหลุดจากการควบคุมทั้งหมด กระตุกอย่างรุนแรง ใบหน้าทั้งหมดบิดเบี้ยวจนน่ากลัว
ทุกตัวอักษรในจดหมายขอโทษ เหมือนมีดแกะสลักอาบยาพิษ ผ่าเปิดประวัติศาสตร์อันน่าอับอายที่สุด ต่ำต้อยที่สุดของเขาในตอนนั้นออกมาอย่างเลือดเย็น และจัดแสดงต่อหน้าทั่วทั้งเน็ต!
ทุกคำประหารจิตใจ?
ไม่!
นี่คือการลงโทษทีละน้อย!
เขาอดทนต่อความอัปยศอดสู ตามข้อกำหนดสุดท้ายของจดหมายขอโทษ หันไปทางกล้อง แล้วใช้พลังทั้งหมดในร่างกาย ค้อมเอวที่ชินกับการก้มหัวให้คนมานานลง
"ปั้ง——!"
ทันทีที่การโค้งคำนับสิ้นสุดลง เขาก็พุ่งตัวขึ้นมา และปัดทุกอย่างบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแพงราคาแพงที่อยู่ข้างกายทิ้ง!
เอกสาร ถังปากกา ของตกแต่งคริสตัล... แตกกระจายเต็มพื้น!