กลับมาที่สำนักงานกฎหมายซ่างผิ่น เจียงเฟิงเรียกทุกคนมาประชุมที่ห้องประชุม
"ได้วัตถุดิบมาแล้ว"
เจียงเฟิงโยนเอกสารที่เพิ่งพิมพ์เสร็จหนึ่งกองลงกลางโต๊ะประชุม
"เราจะสร้างสรรค์ผลงานจากวัตถุดิบพวกนี้ เหลือเวลาสุดท้ายอีกหนึ่งวัน รีบทำกัน"
ซุนหลงเอนหลังพิงเก้าอี้ ทำหน้ามีพิรุธไม่ยอมรับ
"เหล่าเจียง ฉันจะดูหน่อยว่าที่นายออกไปทำอะไรลึกลับทั้งวัน จะได้อะไรมาวิเศษวิวาห์ขนาดนั้น"
เขาหยิบเอกสารด้านบนสุดขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน
แค่เหลือบมองครั้งเดียว
สีหน้าไม่ยอมรับของซุนหลงแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงล้วน ๆ
"เย็ด!?"
เขาแทบเด้งตัวลอย เสียงเปลี่ยนไปหมด
"หยางเทียนเจิ้น... ปลาทอง?!"
"เหล่าเจียง นี่มันจริงจริ๊งจังเลยเหรอ!"
ซุนหลงช็อกไปหมด ในฐานะผู้ชาย เขาเข้าใจได้ทันทีว่าสามคำนี้มีพลังทำลายล้างแคไหน
หลี่จิ้งยืนอยู่ข้าง ๆ ตบหน้าอกอิ่มเอิบของตัวเอง ท่าทางเหมือนเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
"รับรองจริง"
วินาทีนั้น ซุนหลงก็เข้าใจไปหมด
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าอะไรคือการพังกำแพงใจที่แท้จริง
ก็คือการโจมตีจุดที่ชายคนหนึ่งซ่อนไว้ลึกที่สุด ปีกเปราะบางที่สุด และไม่อยากให้ใครเอ่ยถึงที่สุด!
ถ้านี่เป็นเรื่องจริง หยางเทียนเจิ้นจะต้องพังยับเยินแน่นอน!
"เอาล่ะ เงียบหน่อย" เจียงเฟิงเคาะโต๊ะ เสียงไม่ดัง แต่ทำให้ทั้งห้องประชุมเงียบลงทันที
"ฉันจะวางกรอบให้"
"วันแรก ให้เขาขอโทษในฐานะที่เป็น'โรคจิต' ด้วยมุกคำพ้องเสียง ให้เขารู้สึกว่าแค่นี้เอง"
"วันที่สอง ให้เขาทบทวนว่าทำไมตัวเองถึงกลายเป็นโรคจิต ขุดลึกถึงความทรงจำอันเจ็บปวดตอนหนุ่ม ๆ ที่ไปเป็นลูกเขยแล้วถูกเมียทรมานอย่างโหดร้าย ทุกตัวอักษรต้องทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆ"