เสียงคำรามของเฉินอี้ดังก้องไปทั่วทั้งออฟฟิศ ทุกอย่างเงียบงันในทันที
พัดลมยังคงหมุนวนอยู่อย่างไร้ประโยชน์ แต่กลับพัดเอาความร้อนอบอ้าวยิ่งขึ้นเข้ามา ปะปนกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเหงื่อไคลและอาหารราคาถูก กดดันจนหายใจแทบไม่ออก
สายตาของทุกคน ต่างพากันหลบเลี่ยงชายบ้าคนนั้นที่ยึดติดกับโต๊ะทำงานของตัวเอง ตั้งใจจะแลกชีวิตเพื่อปาฏิหาริย์สักครั้ง
พวกเขาเคยบ้าคลั่งเหมือนเฉินอี้มาก่อน แต่อำนาจของความเป็นจริง ได้ทุบทำลายเลือดร้อนและกระดูกสันหลังของพวกเขาไปนานแล้ว
อู๋ตี้และเถียนหมิงไห่ สองหนุ่มใหญ่ ถึงกับกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป
พวกเขามองเพื่อนรักที่กำลังคลุ้มคลั่ง คิดถึงสิ่งที่พวกเขาเคยทะนุถนอมดั่งแก้วตาดวงใจ แต่ตอนนี้กำลังจะถูกใครบางคนบีบคอ ใจแทบขาด ตาปูดแดง น้ำตาอันร้อนแรงเอ่อล้นทะลักออกมา
"ทนายเจียง..."
เสียงของเถียนหมิงไห่สั่นเครือ ปนเสียงสะอื้น ราวกับคนจมน้ำได้คว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้
"พวกเรา...พวกเราควรทำยังไงดี?"
สีหน้าของเจียงเฟิงไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาไม่แม้แต่จะมองชายสองคนที่กำลังพังทลาย
สายตาของเขา ทอดตรงไปยังร่างที่ถูกแสงจากจอคอมพิวเตอร์ห้าจอส่องสว่าง
"งั้น... พี่เฉิน"
เสียงของเจียงเฟิงเบามาก แต่เหมือนค้อนมหึมาทุบลงบนหัวใจของทุกคน
"นายกำลังตั้งคำถามกับความสามารถทางวิชาชีพของฉัน หรือกำลัง...ตั้งคำถามกับความแข็งแกร่งของสำนักงานกฎหมายซ่างผิ่นของพวกเรา?"
เฉินอี้เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่เจียงเฟิง
"ใช่!" เขาตะโกน "ฉันตั้งคำถาม! คดีนี้ไม่มีทางชนะ! มันจะเผาผลาญเงินทุนหมุนเวียนที่เหลืออยู่ของพวกเราไปจนหมด!"