เจียงเฟิงตอนอยู่บนโลก แม้ไม่ได้เชี่ยวชาญด้านทรัพย์สินทางปัญญาเป็นหลัก แต่เรื่องการฉวยโอกาสในวงการนี้เขารู้ซึ้งเป็นอย่างดี
โดยเฉพาะอุตสาหกรรมเกม ก้อนเค้กมหึมาที่หมุนเวียนเงินเป็นแสนล้านทุกปี เบื้องหลังมันพัวพันกับคดีเลือดที่ดุเดือดกว่าอุตสาหกรรมไหน ๆ ทั้งสิ้น
เขามองหนุ่มสาวสามคนที่แทบถูกผลักลงเหวต่อหน้าต่อตา ไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่กลับโยนตัวอย่างที่น่าตกตะลึงออกมา
"สมมติว่าเรามีเกมยิงซอมบี้ที่เรียบง่ายที่สุด"
"วิธีการเล่นก็คือใช้ปืนกระบอกหนึ่ง ในฉากหนึ่ง ยิงเปรี้ยง ๆ"
"วิธีการเล่นแบบนี้มันคือความคิด กฎหมายไม่คุ้มครอง"
น้ำเสียงของเจียงเฟิงราบเรียบ แต่ทำให้ใจของอู๋ตี้ทั้งสามจมดิ่งลงไป
"แต่ถ้าเกิด ผมออกแบบ 'กระสุนพิษ' ให้กับเกมนี้"
"กระสุนชนิดนี้เมื่อยิงโดนซอมบี้ จะกระตุ้นสเตตัส 'โดนพิษ' ทำให้ซอมบี้เลือดลดต่อเนื่อง"
"จากนั้น ผมแค่ต้องใช้ภาษาทางเทคนิคที่เข้มงวดที่สุด บรรยาย 'การกระตุ้นสเตตัสโดนพิษ' เป็นแผนเทคโนโลยีเสมือนใหม่ที่เกี่ยวข้องกับการประมวลผลข้อมูลและการตอบสนองของเซิร์ฟเวอร์ แทนที่จะเป็นกฎของเกมง่าย ๆ"
"งั้น 'วิธีการเล่น' แบบนี้ จะไม่ใช่ความคิดอีกต่อไป"
มุมปากของเจียงเฟิงเล็กยิ้มขึ้นเล็กน้อย
"มันจะกลายเป็นสิทธิบัตรที่สามารถอนุญาตให้ใช้ได้"
ในออฟฟิศเงียบกริบราวกับความตาย
อู๋ตี้ เทียนหมิงไห่ เฉินอี้ สามคนเหมือนถูกฟ้าผ่าลงไปที่สมอง เกิดเป็นช่องว่างขึ้นฉับพลัน
ทุกคนล้วนเป็นเด็กเรียนดีเด่นจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ไอคิวสูงล้ำ และเกือบจะในชั่วขณะที่เสียงของเจียงเฟยจบลง ก็ได้เข้าใจความเป็นไปได้ที่ทำให้หัวผมลุกชาตามที่อยู่เบื้องหลังนี้!
เสียงของอู๋ตี้สั่นเทา
"ความหมายของพี่ก็คือ... เราสามารถเอาหลักการสำคัญของเกมวางหมากตัวเอง มาห่อหุ้มเป็น... เป็นนวัตกรรมทางเทคนิค เพื่อไปยื่นขอสิทธิบัตรงั้นหรือ?"