"ไม่จริง... โรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งดังทั่วประเทศนะ ห้องครัวด้านหลังจะน่ากลัวขนาดนี้ได้ยังไง?"
"แล้วการตรวจสุขอนามัยล่ะ? กินกันเข้าไปจนเต็มท้องหมาแล้วหรือไง!"
คอมเมนต์โกรธเกรี้ยวถาโถมเข้ามาจนเต็มหน้าจอห้องไลฟ์ในพริบตา
เจียงเฟิงมองภาพที่น่าขยะแขยงบนหน้าจอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงไร้ซึ่งอุณหภูมิใด ๆ: "ผมเคยหาข้อมูลมาก่อน โรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งห้ามผู้ปกครองนักเรียนเข้าโรงเรียนอย่างเด็ดขาด"
"เพราะฉะนั้น แนวป้องกันที่สำคัญที่สุดอย่างผู้ปกครอง จึงไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรก"
"นานวันเข้า สิ่งที่ถูกมองข้าม ก็ไม่ใช่แค่ปัญหาสุขอนามัยอีกต่อไป"
เขาพูดพลางเปลี่ยนประเด็น
"ส่วนมาตรฐานสุขอนามัยในครัวของเรือนจำเทียนไห่ ทุกคนสามารถค้นหาดูได้บนอินเทอร์เน็ตตลอดเวลา เปิดเผยและโปร่งใส"
"ยิ่งไปกว่านั้น ที่นั่น นักโทษเป็นคนทำความสะอาดครัวด้วยมือตัวเอง"
"รอบนี้ใครแพ้ใครชนะ คิดว่าไม่ต้องให้ผมพูดให้มากความ"
ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงอาเจียนแห้ง ๆ ดังออกมาอย่างกะทันหันในศาล
ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นเพียงแท่นจำเลย จ้าวหลง ทนายความที่เอาแต่เล่นน้ำชาเก๋กู้ออกดอกอยู่ตลอด กำลังเอามือปิดปาก หน้าซีดเผือด ท้องไส้ปั่นป่วน
เขาเป็นทนายความประจำโรงเรียน อาหารสามมื้อต่อวัน ต่างก็แก้ปัญหาที่โรงอาหารซึ่งเทียบได้กับสถานที่ทดลองชีวเคมีนั่น!
จ้าวหลงตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่แท่นจำเลยที่ว่างเปล่า ราวกับจะฉีกหวังเหิงซั่วที่ถูกพาตัวไปแล้วออกเป็นชิ้น ๆ
"ให้ตายเถอะ! ฉันบอกว่าพวกครูแกพวกนี้ ตอนเที่ยงกับเย็นทำไมรีบวิ่งออกไปกันหมด ที่แท้โรงอาหารก็โคตรจะน่าขยะแขยงแบบนี้!"
"พวกแก... ทำฉันพังเลยรู้ไหม!"
เสียงประณามอันแหบแห้งของเขา เต็มไปด้วยความโกรธแค้นอันไร้ขีดจำกัด
หวงต้าเจียง ประธานศาล ถึงกับอดไม่ได้ที่มุมปากจะกระตุก สายตาแววหนึ่งเผยความเห็นใจที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น
กล้ามเนื้อหางตาของหวงปัวกระตุกอย่างบ้าคลั่ง
ตอนนี้เขามีความคิดเดียว: เพื่อนร่วมทีมขี้แพ้! เป็นเพื่อนร่วมทีมขี้แพ้ไปหมด!