"ท่านประธานศาล"
"จำเลย หวังเหิงซั่ว ไม่เพียงแต่กล่าวหมิ่นประมาทมารดาของผมในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และสง่างามอย่างศาลแห่งนี้"
"แต่ยังได้ดูหมิ่นตัวผมเองอย่างร้ายแรงด้วยถ้อยคำว่า 'สมองยังพัฒนาไม่เต็มที่' อีกด้วย"
"ผมเห็นว่า นี่เกินขอบเขตของการโต้เถียงด้วยวาจาไปมากแล้ว"
สีหน้าของท่านประธานศาล หวงต้าเจียง เย็นลงอย่างสิ้นเชิง ค้อนไม้ถูกทุบลงอย่างหนัก!
ในศาล สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดก็คือพฤติกรรมแบบแม่ค้าด่าแขกแบบนี้
"เจ้าหน้าที่ศาล!"
"หวังเหิงซั่วดูหมิ่นศาล หมิ่นประมาทผู้อื่นอย่างเปิดเผย เหตุการณ์ร้ายแรง แจ้งตำรวจ ควบคุมตัวสิบวัน ปรับห้าร้อย!"
เสียงของหวงต้าเจียงไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ตัดสินทันที
เจ้าหน้าที่ศาลสองนายก้าวเข้ามาทันที
พวกเขามีไหล่กว้างร่างกายใหญ่โต กล้ามเนื้อใต้เครื่องแบบเห็นได้ชัดเจน ราวกับหอเหล็กสองแห่งที่เคลื่อนที่ได้ ประคองหวังเหิงซั่วขึ้นคนละข้างซ้ายขวา
"ปล่อยฉัน! พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน!"
หวังเหิงซั่วยังอยากจะดิ้นรน แต่ภายใต้มือใหญ่ที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กสองอันนั้น การต่อต้านของเขาช่างน่าขันเหลือเกิน
เขาถูกกดลงกับพื้นอย่างแน่นหนา ใบหน้าแดงก่ำดั่งตับหมู ฟันกัดกันดังกรอด ๆ ในแววตานอกจากความอัปยศแล้ว ยังมีความเสียใจที่ไม่อยากเชื่อมากกว่า
เขาคิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ แค่พูดไปไม่กี่ประโยค ทำไมตัวเองถึงส่งตัวเองเข้าไปในห้องควบคุมตัวได้?
เจ้าหน้าที่ศาลสองนายยกตัวขึ้นทันที ลากหวังเหิงซั่วที่หนักกว่าร้อยกว่าจินออกจากศาลไปราวกับลากลูกไก่ตัวเล็ก ๆ
"ทนายความฝ่ายจำเลย โรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งยังมีตัวแทนคนอื่นสามารถขึ้นศาลได้อีกไหม?" หวงต้าเจียงถาม
หวงปัวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ระงับความหงุดหงิดในใจลงอย่างแรง
"มีครับ ท่านประธานศาล แต่ไม่กระทบต่อการไต่สวนที่ดำเนินอยู่"