ศีรษะที่เขาเชิดขึ้นเพราะความหยิ่งยะโส ในที่สุดก็ก้มลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
แว่นตากันแดดที่เขาไม่ยอมถอดมาตลอด หล่นลงบนพื้นกระเบื้องมันวาวพร้อมกับเสียงดังเปาะ เสียงที่แตกสลายนั้นไม่ดังนัก แต่กลับเหมือนค้อนมหึมาทุบลงบนหัวใจของซุนหลง
"เริ่มตั้งแต่ตอนไหน?"
เสียงของซุนหลงสั่นเครือเล็กน้อย เขาพยายามสงบสติอารมณ์ แต่ไม่อาจปกปิดความสับสนและความพ่ายแพ้ในแววตาได้
"เหล่าเจียง นายแพ้คดีมาไม่ใช่สองคดีแล้วหรือไง ถึงกับหมดสภาพไปเลยหรือนี่?!"
"นายไม่ดูข่าวในประเทศมานานแล้ว" เจียงเฟิงพูดอย่างใจเย็น "โหลดแอปฯ ดูเอาเองเถอะ"
ซุนหลงใช้นิ้วที่แข็งทื่อกดโทรศัพท์ เมื่ออินเทอร์เฟซแอปโซเชียลฯ ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาปรากฏขึ้น เขาก็ค้นหาชื่อของเจียงเฟิงแทบจะทันที
จากคดีบูลลี่ในโรงเรียนที่สั่นสะเทือนทั้งเมือง ไปจนถึงคดีของโรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งที่พลิกกลับมาชนะอย่างเหลือเชื่อ
ทุกพาดหัวข่าวของแต่ละคดีชวนให้ตะลึง
คลิปการไต่สวนทุกคดีทำให้เขาดูแล้วใจเต้นตื่นเต้น
ทุกชัยชนะ ล้วนเป็นระดับตำราอย่างแท้จริง!
คางของซุนหลงแทบจะหลุดลงไปกองกับพื้น
เขาเข้าใจแล้ว
เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว
เจียงเฟิงไม่ใช่พี่น้องที่ซื่อตรงไร้เล่ห์เหลี่ยมที่ต้องให้เขาคอยชี้แนะเมื่อหลายปีก่อนอีกต่อไป เขาได้แปรเปลี่ยนเป็นดาบแหลมคมที่ลับฝักออกมาแล้ว แสงคมกริบ ไร้ผู้ใดต้านทาน
เขากำลังอยู่ในช่วงพีคของอาชีพการงาน!
เมื่อนึกถึงวันที่ตัวเองอับเฉาไร้ความสำเร็จในอเมริกา นึกถึงงานหลายอย่างที่ต้องทำเพื่อรักษาหน้าตาที่น่าขัน นึกถึงคืนวันที่เหนื่อยจนเลือดกำเดาไหล...
ความสิ้นหวังอย่างรุนแรงเข้าครอบงำเขา
ในเวลานี้เอง เขาถึงได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคอมเมนต์จากเพื่อนร่วมชั้นบนโซเชียลมีเดีย
นั่นไม่ใช่ถ้อยคำประชดประชัน
นั่นคือความจริง
เจียงเฟิง ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาเลยแม้แต่น้อย
เขาวิ่งกลับมาอย่างตื่นเต้น โม้โอ้อวดใหญ่โต สุดท้ายแล้ว ตัวเขาเองต่างหากที่เป็นตัวตลกที่น่าขัน
ในขณะนั้นเอง เจียงเฟิงก็ลุกขึ้น เดินเข้ามา ก้มลงเก็บแว่นกันแดดราคาถูกบนพื้น