“ผมไม่รู้”
ท่ามกลางความสงสัยใคร่รู้ของเหล่าทนายความ เจียงเฟิงเพียงส่ายหน้าอย่างสงบ
แน่นอนว่าเขารู้ เบื้องหลังความปรารถนาจะตายของเซี่ยเวยย่อมซ่อนความลับที่ลึกซึ้งกว่านั้นไว้
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาสืบเรื่องนั้น
เขาเปลี่ยนประเด็น น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ทำให้อากาศในห้องประชุมพลันตึงเครียดขึ้น
“เขาอยากตายหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของเขา”
“ส่วนกฎหมายต่างหากที่เป็นเรื่องของพวกเรา”
“ตราบใดที่ศาลยังไม่ตัดสิน เขาก็ยังไม่ใช่นักโทษประหารชีวิต หน้าที่ของพวกเราในฐานะทนายความ คือทำให้ผู้พิพากษาเชื่อว่าเขาไม่ใช่ฆาตกรตั้งแต่แรก”
“ขอแค่เขามีชีวิตเดินออกจากห้องพิจารณาคดีได้ พวกเราก็มีเวลาเหลือเฟือให้เขาบอกความจริงด้วยปากตัวเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป แต่ล้วนสัมผัสได้ถึงความมั่นใจอันหนักแน่นจนไม่มีใครกล้าโต้แย้ง
จริงอยู่ เจตจำนงส่วนตัวของจำเลยไม่ใช่สิ่งที่ไม่อาจสั่นคลอนได้ เมื่อเผชิญกับกระบวนการทางกฎหมายอันเด็ดขาดและทักษะการว่าความอันยอดเยี่ยม
เจียงเฟิงไม่ปล่อยให้ทุกคนมีเวลาครุ่นคิดนาน เขาเปิดแล็ปท็อป แล้วฉายภาพขึ้นจอใหญ่ในห้องประชุม
“ก่อนจะคุยกันว่าจะแก้ต่างอย่างไร ผมอยากให้ทุกคนดูกันก่อน”
บนจอปรากฏหน้าเว็บบอร์ดแห่งหนึ่ง ชื่อกระทู้เขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า “ฟอรัมแลกเปลี่ยนภายในของอาจารย์มหาวิทยาลัย”
เมื่อเห็นเนื้อหาในกระทู้ชัดเจน เสียงสูดปากอย่างอัดอั้นก็ดังขึ้นทั่วห้องประชุม
ตรงกันข้ามกับกระแสความเห็นอกเห็นใจเซี่ยเวยบนโลกออนไลน์โดยสิ้นเชิง ฟอรัมภายใน “หอคอยงาช้าง” แห่งนี้เต็มไปด้วยถ้อยคำที่ชวนให้ขนลุก