ทุกคนยังกำลังคิดหาทางเปลี่ยนโทษประหารชีวิตให้เป็นจำคุกตลอดชีวิตกันอย่างหัวหมุน แต่เขากลับคิดจะช่วยให้เซี่ยเวยพ้นผิดและได้รับการปล่อยตัวเสียอย่างนั้น!
“เฮ่าช่วย นายกำลังเดินบนเส้นลวดอยู่นะ!”
“แต่... ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้! สภาพแวดล้อมที่กดดันแบบนั้น คนปกติก็ต้องเป็นบ้ากันทั้งนั้น!”
ข้อเสนอของเฮ่าช่วยเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบ ก่อคลื่นลูกใหญ่ขึ้นมาทันที ทำให้การถกเถียงยิ่งร้อนแรงกว่าเดิม
เจียงเฟิงนั่งฟังเงียบ ๆ มาตลอด ข้อนิ้วเคาะโต๊ะโดยไร้เสียง สายตากวาดมองทุกคน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่คู่สามีภรรยาสูงวัยซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าห้องประชุมอย่างหวาดหวั่น
เขาเข้าใจแล้ว
ดูเหมือนทุกคนจะยอมรับข้อสันนิษฐานหนึ่งร่วมกันไปโดยปริยายว่า — เซี่ยเวยคือฆาตกร
กลยุทธ์ทั้งหมดของพวกเขาล้วนตั้งอยู่บนรากฐานนี้
เจียงเฟิงเคาะโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้เสียงไม่ดังนัก แต่กลับทำให้ทั้งห้องประชุมเงียบลงในทันที
“ผมขอทบทวนเรื่องราวที่ฝ่ายอัยการอยากให้เราเห็น ตั้งแต่ต้นจนจบก่อนนะครับ”
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่แฝงพลังที่ทะลุทะลวงและไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง
“อัจฉริยะจากครอบครัวยากจน เด็กบ้านนอกที่เอาชีวิตไปแลกกับคะแนนสอบ ถูกศาสตราจารย์ชื่อดังอย่างสวีเฟิงมองเห็นแวว แล้วรับเข้าเป็นนักศึกษาปริญญาเอก”
“แต่สวีเฟิงมองออกว่าภูมิหลังของเขาไร้อำนาจและเส้นสาย จึงเริ่มขูดรีดเขาอย่างไร้ยางอาย ใช้เขาเป็นแรงงานราคาถูก”
“เซี่ยเวยต้องอดทนกล้ำกลืนทุกอย่างเพื่ออนาคตของตัวเอง ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานท่ามกลางความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวด”
“เขาคิดว่าถ้าข้ามภูเขาลูกนี้ไปได้ ข้างหน้าก็จะเป็นทางราบ แต่กลับค่อย ๆ พบว่าสิ่งที่รออยู่คือภูเขานับไม่ถ้วนทอดยาวต่อเนื่องกัน ภูเขาแต่ละลูกล้วนหนักหนาพอจะบดขยี้เขาได้”
“เขาเหนื่อยแล้ว และหมดแรงใจแล้ว”
“คืนเกิดเหตุ คำด่าทอและการเหยียดหยามศักดิ์ศรีจากอาจารย์ที่ปรึกษาอีกครั้ง กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่หักหลังอูฐ”