ก่อนหน้านี้เจียงเฟิงสังเกตเห็นว่าบนอินเทอร์เน็ตมีบริษัทเกมเล็กๆ จำนวนไม่น้อยที่ออกมาเล่าความทุกข์ระทม ว่ากำลังจะเจ๊งเพราะการลอกเลียนแบบอย่างไร้ยางอายของแบรนด์เพนกวิน
ตอนนี้ เกม "ฝันหมื่นดวงดาว" นี้กลับกลายเป็นเหมือนตาข่ายยักษ์ ที่กวาดเอาผู้เคราะห์ร้ายเหล่านี้เข้ามาอยู่ในกำมือทั้งหมด
แล้ว...
ความคิดที่บ้าบิ่นถึงขั้นบ้าคลั่งก็ระเบิดขึ้นในหัวของเจียงเฟิง
ผมจะรวมทุกคนที่ถูกละเมิดสิทธิ์เข้าด้วยกัน แล้วยื่นฟ้องแบบกลุ่มที่ไม่เคยมีมาก่อนต่อแบรนด์เพนกวินได้ไหมนะ?
นี่ไม่ใช่แค่การช่วยเหลือบริษัทไห่อี้เพียงแห่งเดียว
แต่คือการทำให้เจ้าสัตว์ประหลาดผู้ผูกขาดรายนี้ ต้องชดใช้ให้กับความโลภของมัน!
ขณะนั้นเอง หลี่จิ้งก็เดินผ่านหน้าห้องทำงานของเจียงเฟิงพร้อมกับขยี้ตาที่ยังงัวเงีย เผลอมองเข้าไปข้างในโดยไม่ตั้งใจ
วินาทีถัดมา เธอก็เบิกตากว้างทันที ความง่วงหายวับไปกับตา
"เฮ้ย! หัวหน้า คุณ...คุณไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?!"
หลี่จิ้งร้องอุทานพร้อมกับวิ่งเข้ามา มองกระดาษร่างที่เต็มพื้นซึ่งวาดรูปทรงซับซ้อนไว้เต็มไปหมด ด้วยความไม่อยากเชื่อ
เสียงของเธอดังไปถึงจางเม่าไฉยและชิวอิ่งที่อยู่ห้องถัดไป ทั้งสองเดินออกมาอย่างเหนื่อยล้า ตามเสียงมาที่นี่
"บ้าเอ๊ย นี่มัน...แบบร่างจดสิทธิบัตรสินะ?" ชิวอิ่งจำได้ทันทีว่าสิ่งที่เจียงเฟิงวาดคืออะไร น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกใจของคนในวงการ
ส่วนจางเม่าไฉยยังงงเป็นไก่ตาแตก "ทนายเจียง คุณไม่ได้รับว่าจ้างจากบริษัทไห่อี้เหรอ? ทำไมมาวาดแบบจดสิทธิบัตรอยู่ที่นี่ทั้งคืนล่ะ?"
เผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้และฉงนสามคู่ เจียงเฟิงก็เล่าแผนการทั้งหมดของเขาออกมาอย่างหมดเปลือก
ฟังจบ ทั้งห้องเงียบกริบราวกับไร้ซึ่งชีวิต