เพื่อรักษาภาพลักษณ์ "ลูกทรพีกลับบ้าน" ที่เพอร์เฟกต์ไว้ ซุนหลงกัดฟัน เปิดแอปที่ไม่ได้ใช้มานาน เสียเงินในวงเงินหวยเป๋อไปเป็นจำนวนมาก เพื่อกดสมัครสมาชิก VIP ให้ตัวเองแบบวินาทีนั้นเลย
จากนั้น เขาก็กดเลือกแท็กซี่หรูไมบัคอย่างแม่นยำตาม "คำแนะนำ" ของเจียงเฟิง
เมื่อข้อความยืนยันการหักเงินล่วงหน้า 500 บาทเด้งขึ้นมา หัวใจของเขากระตุกวูบหนึ่งอย่างแรง
หลังเรียกรถเสร็จ ซุนหลงยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองเจียงเฟิง หวังจะเห็นความตกใจหรือความอิจฉาเล็ก ๆ บนใบหน้าของอีกฝ่าย
เจียงเฟิงเพียงแค่ยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้คิด แล้วชมอย่างพอดี ๆ ว่า "เหลาซุน เอาเรื่องอยู่นะเนี่ย ไปอยู่เมืองนอกมาประสบความสำเร็จดีนี่"
พอได้ยินแบบนั้น เส้นประสาทที่ตึงเครียดของซุนหลงถึงได้ผ่อนคลายลง
คุ้มแล้ว
ภาพลักษณ์ รักษาไว้ได้แล้ว
ไม่นานนัก ไมบัคสีดำทะมัดทะแมงคันนั้นก็แล่นเข้าเลนวีไอพีอย่างนุ่มนวล นักท่องเที่ยวทั่วไปที่รอรถอยู่รอบข้างต่างพากันส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมาว่า ใครกันเนี่ย โทรเรียกรถยังจะอลังการขนาดนี้
ซุนหลงสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น เอวของเขายืดตรงขึ้นมาทันที
ทั้งคนดูภูมิฐานสุด ๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้เพิ่งเบียดออกมาจากชั้นประหยัดของสายการบินราคาประหยัด แต่เพิ่งเดินลงมาจากเครื่องบินส่วนตัว
คนขับรถที่สวมถุงมือขาวเดินลงจากรถอย่างรวดเร็ว รับกระเป๋าเดินทางให้เขาอย่างนอบน้อม และเปิดประตูหลังให้
"มา ๆ เหลาเจียง ขึ้นรถสิ ไม่ต้องเกรงใจ"
ซุนหลงทำท่าทาง "เชิญ" อย่างสง่างาม ท่าทางแบบนั้น ราวกับว่าไมบัคคันนี้เป็นรถประจำตัวของเขาทุกวัน
เงินก็จ่ายไปแล้ว หน้าก็อวดไปแล้ว ถ้าเอวยังย่อ แปลว่าเงินที่จ่ายไปก็เสียเปล่าสิ!
เจียงเฟิงกลั้นยิ้มที่เกือบจะเผยอออกมาไว้ แล้วนั่งลงไปอย่างสุขุม
ซุนหลงจัดปกเสื้อสูทราคาแพงของตัวเอง แล้วนั่งตามขึ้นไปอย่างสง่างาม