นักฆ่าอาชีพ?
สองคำนี้หมุนวนอยู่ในหัวของเจียงเฟิง เขาไม่ได้มองไปที่ตำรวจศาลคนนั้น สายตายังคงตรึงอยู่ที่ร่างไร้วิญญาณห่างออกไปไม่กี่เมตร
เขาไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปนั้น
นักฆ่าอาชีพแท้จริง ยึดมั่นในเงินและการมีชีวิตอยู่
พวกเขาคือนักล่าแห่งเงามืด จะสำรวจภูมิประเทศ วางแผนเส้นทางหนีที่ปลอดภัยไว้หลายสาย เลือกเวลาและวิธีที่มั่นคงที่สุด ไม่มีสักผู้เห็นเหตุการณ์
ลอบยิงจากระยะไกล
พุ่งชนกลางย่านคนพลุกพล่านให้ดูเหมือนอุบัติเหตุ
แม้กระทั่งการแยกปืนสไนเปอร์อันประณีตออกเป็นชิ้นส่วน ปลอมเป็นโครงสร้างภายในกระเป๋าเดินทาง เดินข้ามพรมแดนด้วยเท้า เพียงเพื่อหนึ่งหมัด แล้วหนีไปให้พ้นพันลี้
วิธีการมีนานัปการ แต่แก่นเดียวกัน — มีชีวิตอยู่ต่อ และได้ค่าจ้างมา
คนตาย ไม่ต้องการค่าจ้าง
แต่คนตรงหน้านี้ ตั้งแต่วินาทีที่พุ่งเข้ามาในห้องพิจารณาคดี ก็ไม่เคยคิดจะมีชีวิตออกไปเลย
ในการกระทำของมันไม่มีแม้แต่ครึ่งเสี้ยวของการคำนึงถึงการมีชีวิต มีเพียงความเด็ดขาดที่จะตายพร้อมกันทั้งเป็น
คนแบบนี้ ไม่เรียกว่านักฆ่า
พวกมันมีชื่อเรียกที่เก่าแก่กว่านั้น และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า
นักรบพลีชีพ
ชื่อหนึ่ง ดั่งงูพิษเย็นเยียบ ค่อย ๆ ไต่ขึ้นตามกระดูกสันหลังของเจียงเฟิง
บริษัทยาต้าหย่วน
แสงในรูม่านตาของเขาหดตัวฉับพลัน เป็นพวกมันงั้นเหรอ? ผู้ครองทุนเหล่านั้นที่เลี้ยงกรงเล็บไว้ในเงามืด มองชีวิตคนเท่าหญ้า ในที่สุดก็เล็งเขี้ยวเข้าหาเขาจริง ๆ แล้วสินะ?
"ทนายเจียง คุณสบายดีหรือเปล่าครับ!"
เสียงหัวหน้าตำรวจศาลดึงเขากลับมาจากก้นบึ้งของความคิด
เจียงเฟิงส่ายหัวช้า ๆ คอแห้งผาก จนแม้แต่คำเดียวก็พูดไม่ออก