ในสายตาของหลี่จิ้ง ทุกการเคลื่อนไหวของชายคนนั้นถูกลดความเร็วลงเหลือเพียงเศษเสี้ยว
วินาทีที่เธอพุ่งตัวเข้าไป ปากกระบอกปืนสีคล้ำที่แผ่กลิ่นอาถรรพ์ก็จรดเข้าที่กลางคิ้วของเธอเรียบร้อยแล้ว
ความคิดหนึ่งพรึบผ่านในหัวของหลี่จิ้ง
ด้วยการฝึกฝนมือเปล่าทุกวันตลอด 20 ปี เธอมั่นใจเต็มร้อยว่าจะเอียงตัวหลบการยิงครั้งนี้ได้ภายในครึ่งวินาทีก่อนศัตรูจะเหนี่ยวไก
การหลบ ไม่ยาก
แถมหลบแล้ว เธอยังอาจใช้แรงส่งจากการพุ่งตัวปังหนึ่งทีเข้ากลางหัวมันจนแตกคามือ
แต่เธอหลบไม่ได้
แม้แต่นิ้วเดียวก็ไม่ได้
เพราะข้างหลังเธอ คือชายคนที่ในคืนฝนฟ้าคะนองนั้น คนเดียวที่ยอมเก็บเธอไว้
เจ้านายของเธอ เจียงเฟิง
ถ้าเธอหลบ กระสุนนั้นจะพุ่งเข้ากลางตัวเจียงเฟิงอย่างแม่นยำ!
“เสี่ยวจิ้ง หลบเร็ว!”
เสียงตะโกนสุดหัวใจของเจียงเฟิงระเบิดขึ้นข้างหลัง
หลี่จิ้งได้ยิน แต่ทางเลือกสุดท้ายของเธอ คือพุ่งเข้าหาปากกระบอกปืนอย่างไม่เสียดลบ!
ปัง!
เสียงระเบิดทุ้มๆ เหมือนเครื่องเคลือบแตกกระจาย ดังก้องขึ้นในห้องพิจารณาคดีที่เงียบงัน
หลี่จิ้งรู้สึกเหมือนแรงปะทะมหึมาที่ต้านทานไม่ได้พุ่งเข้าที่บ่าขวา ทั้งร่างถูกแรงนั้นเหวี่ยงถอยหลังอย่างหนักหน่วง
เธอครางในลำคอ คาบฟันแน่น ใช้แรงผลักนั้นหมุนตัวพลิก!
ความเจ็บปวดถาโถม แต่เธอไม่สน ยังคงพุ่งต่อ!
ต้องพิการมันให้ได้ ก่อนที่มันจะยิงนัดที่สอง!
ภายในเสี้ยววินาที หลี่จิ้งพุ่งถึงตัวชายหนุ่มแล้ว
ร่างของเธอถอยหลังไปกับความเจ็บปวด แต่กล้ามเนื้อแขนขวากลับกระชับเกร็งในทันที เอวและท้องออกแรง บิดสะโพกหมุนตัว!