ภายในศาลสูงเมืองเทียนไห่
“ท่านผู้พิพากษาอวี้”
เซี่ยหยวนเผิงถามว่า “ทำท่านคิดว่าเจียงเฟิงถึงเลือกเปิดโปงกงฮว่าจวิ้นในศาลด้วยวิธีแบบนั้นล่ะ”
อวี่เหยียนเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร
เขาควรจะกลับเมืองหลวงไปนานแล้ว
แต่ศาลสูงสุดสั่งให้เขายังคงอยู่ที่เทียนไห่ต่อ จนกว่าคดีนี้จะถูกพิจารณาจบสนิท
อวี่เหยียนยิ้มบาง ๆ
“ง่ายนิดเดียว”
“เหตุผลมีสองข้อ”
“ข้อแรก การเปิดโปงในการไต่สวนที่เป็นจุดสนใจสูงสุด เท่ากับประกาศต่อหน้าสาธารณชนทั้งโลก”
“มันก็คือการกดดันคณะสืบสวนโดยอ้อม ๆ อย่างหนักหน่วง”
“ข้อที่สอง เจียงเฟิงกำลังทำโฆษณาตัวเอง”
“แกไม่เห็นเหรอว่าเจียงเฟิงกำลังอวดฝีมือของตัวเองอยู่”
ทั้งเซี่ยหยวนเผิงและผู้พิพากษาอีกไม่กี่คนที่นั่งอยู่ในห้องต่างพยักหน้าเบา ๆ
จริงอย่างที่ว่า
ฝีมือของเจียงเฟิงน่าทึ่งจนน่าอัศจรรย์
ตามแนวคิดการต่อสู้คดีที่เขาวางไว้ก่อนหน้า ทุกก้าวดูเหมือนสมเหตุสมผล แต่แท้จริงซ่อนเล่ห์เหลี่ยมมรณะไว้ในทุกขั้นตอน
เช่น ทำไมเจียงเฟิงถึงต้องให้กงฮว่าจวิ้นหยิบสัญญาจ้างออกมาแสดง
บนผิวหน้า มันเพื่อพิสูจน์ว่า เมื่อฝ่ายอัยการไม่มีหลักฐานชัดเจน กงฮว่าจวิ้นในฐานะศาสตราจารย์ย่อมต้องให้ความร่วมมือกับการสอบสวนของตำรวจ แต่ก็ยังมีงานของนักศึกษากองอยู่เพียบ
หากกงฮว่าจวิ้นสืบข่าวล่วงหน้า ก็จะจัดตารางงานของนักศึกษาได้อย่างเหมาะสม
ผลลัพธ์คือ เพื่อพิสูจน์ประเด็นนี้ เจียงเฟิงจึงเรียกให้กงฮว่าจวิ้นหยิบสัญญาจ้างออกมา
แล้วไหลตามเงื่อนไข ขุดหลุมขนาดมหึมาให้กงฮว่าจวิ้นลงไป
ความเก่งกาจอยู่ตรงที่ กระบวนการต่อสู้คดีทั้งหมดดูเรียบร้อยไร้รอยต่อ
แต่ในความเป็นจริง ทุกก้าวล้วนวางกับดัก ค่อย ๆ ดันกงฮว่าจวิ้นลงสู่เหวที่ลึกยิ่งขึ้น
“อ่า ใช่แล้ว”