ไม่พอหรือ…
สีหน้าเสิ่นไท่ผ่านความผิดหวังขึ้นมาชั่วขณะอย่างที่คาดไว้
แต่เขาไม่ท้อ
ก็ไม่ได้โทษเจียงเฟิงด้วย
เพียงแต่นั่งครุ่นคิดหาวิธีอื่นอยู่ในใจ
แต่เซี่ยเวยที่อยู่ข้าง ๆ กลับนั่งเฉยไม่ได้
เขาวอนว่า "ทนายเจียง ผมไปทำงานหาสำนักงานกฎหมายของคุณก็ได้!"
"หาเงินมาชดเชยค่าใช้จ่ายที่เหลือให้ครบ ขอร้องให้ช่วยพวกเราด้วยเถอะ!"
เซี่ยเวยจดจำคำพูดของเจียงเฟิงไว้เสมอ
โอกาสทุกอย่าง ต้องแสวงหาเอง
ด้วยเหตุนี้ เขายอมสละทุกอย่างที่สละได้
เสิ่นไท่สะดุ้งนิดหนึ่ง
แล้วรีบพูดตามทันที "ทนายเจียง ผมก็ทำได้เหมือนกัน!"
เจียงเฟิงมองทั้งสองคน
รอยยิ้มอันสงบเสงี่ยมยังค้างอยู่บนใบหน้าเช่นเดิม
"สองคนนี้อย่าเพิ่งรีบสิ"
"มีคนจ่ายค่าใช้จ่ายส่วนที่เหลือให้แล้ว"
"จ่ายแล้วเหรอ?"
ทั้งเสิ่นไท่และเซี่ยเวยต่างอึ้งงัน
เจียงเฟิงอธิบายเสียงเบา ๆ ว่า "ผมได้ค่าว่าจ้างมูลค่ามหาศาลจากกงฮว่าจวิ้น เกาปั๋วอี้ กับม่อจิ่นคังมาแล้ว"
"ตั้งใจจะเอาไปทำการกุศลอยู่แล้ว"
"เอามาใช้กับพวกนายนี่แหละ เหมาะสมที่สุดเลย"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งเสิ่นไท่และเซี่ยเวยต่างยินดีในใจ
เงินก้อนนี้ มาอย่างมั่นคงถูกต้อง
แถมยังเต็มไปด้วยความรู้สึก "ความยุติธรรม" ที่อธิบายไม่ถูก
"นั่น… ทนายชิว"
สายตาเจียงเฟิงหันไปยังไม่ไกลนัก
ชิวอิ่งกำลังก้มหน้าจัดการเอกสารอยู่
"คราวนี้ก็ต้องรบกวนนายอีกแล้วนะ"
ชิวอิ่งเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียง
เธอแค่เหลือบมองหนึ่งครั้งก็พยักหน้า
"อืม เข้าใจแล้ว"
น้ำเสียงของเธอแฝงความมั่นใจ
"แค่ฟ้องโรงเรียนเอง เรื่องโรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งนี่ฉันวิจัยไปมาจนขยะแขยงแล้ว"
"ไม่มีปัญหาแล้ว"
เจียงเฟิงขมวดคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง
นี่ไปได้ไกลกันจริง ๆ
ถ้าไม่ใช่ชิวอิ่งพูดขึ้น เขาแทบลืมคดีนั้นซะแล้ว
เจียงว่านถิงกับเฉินหมิงเฉา ตอนนี้เป็นยังไงบ้างนะ