“ทำไม! นายอุตส่าห์วางแผนทุกอย่างเพื่อช่วยฉันออกมา แล้วตอนนี้จะทิ้งฉันเหมือนขยะอย่างนั้นเหรอ? นายต้องการอะไรกันแน่!”
ในที่สุดเซี่ยเวยก็เสียการควบคุม ความเย็นชาราวกับแมวเล่นกับหนูของเจียงเฟิงทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าตอนอยู่ที่จำเลยเสียอีก
เสียงตะโกนด้วยความโกรธของเขาทำให้พ่อแม่สะดุ้งตกใจ
หลี่จิ้งอยากเข้าไปไกล่เกลี่ย แต่ชิวอิ่งดึงแขนเธอไว้เบา ๆ แล้วส่ายหน้าให้แทบสังเกตไม่เห็น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของเจียงเฟิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ฉันต้องการอะไรเหรอ?”
“ฉันแค่คิดว่า คนขี้ขลาดที่คิดจะทำลายตัวเองเพื่อหนีจากการถูกกดขี่ เป็นแค่คนไร้ค่าอย่างแท้จริง”
“ส่วนฉัน ไม่เคยเสียเวลาพูดกับคนไร้ค่าให้มากความ”
ทุกคำของเจียงเฟิงราวกับเข็มเหล็กเคลือบน้ำแข็ง ทิ่มแทงเข้าไปในแก้วหูของเซี่ยเวย
“นายคงไม่คิดว่าฉันจะทำตัวเป็นนักบุญ พูดจาหว่านล้อม แล้วแบกนายที่เป็นอัจฉริยะในคำกล่าวอ้างออกจากปลักตมใช่ไหม?”
“อย่าทำให้ขำหน่อยเลย”
“ที่ฉันช่วยให้นายชนะคดี ก็เพราะคดีนี้ทำให้ฉันโด่งดัง ส่วนนายน่ะ ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นแค่บันไดให้เหยียบเพื่อชื่อเสียงของฉัน เข้าใจไหม?”
“เจียงเฟิง! นาย...”
เซี่ยเวยราวกับถูกฟ้าผ่า สมองขาวโพลนไปหมด
คำพูดของเจียงเฟิงโหดร้ายยิ่งกว่าข้อกล่าวหาใด ๆ ของซูเต๋อในห้องพิจารณาคดี มันฉีกศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของเขาจนขาดสะบั้น
“ฉันทำไม?”
“ชะตากรรมไม่เคยได้มาจากการประนีประนอม แต่ต้องแย่งชิงมา”
“นายคิดว่าการเสียสละตัวเองของนายสูงส่งนักเหรอ? ในสายตาฉัน มันก็เป็นแค่การหลอกตัวเองให้รู้สึกดีของคนอ่อนแอที่ไร้ความสามารถเท่านั้น”