ประโยคเดียวแทงเข้าจุดอ่อนของเซี่ยเวยได้อย่างแม่นยำ
คนที่ตั้งใจจะตาย ไม่ใช่เพราะตัวเอง แต่เพราะมีบางสิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าความตาย
ร่างของเซี่ยเวยสะดุ้งเฮือก น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง ปนกับคราบเลือดบนหน้าผาก ชะล้างใบหน้าจนเกิดเป็นร่องรอยอันน่าเวทนา
เขาถอนหายใจอย่างหมดอาลัย เสียงแหบพร่า “ไม่ใช่แค่เธอ”
“ยังมีอาจารย์หญิงกับเสี่ยวเล่อด้วย”
“เกาปั๋วอี้บอกว่า ถ้าฉันไม่ไปรับโทษแทน เขาจะใช้ทุกวิถีทางทำลายอนาคตของพวกเธอทุกคน”
“อาจารย์กับแฟนมีพระคุณต่อฉันอย่างใหญ่หลวง ฉันทนมองพวกเธอ… มองอาจารย์หญิงกับเสี่ยวเล่อต้องระหกระเหินไปตามถนนไม่ได้”
ภาพรวมของเรื่องราวทั้งหมดพลันประกอบขึ้นในหัวของเจียงเฟิง
หลังสวีเฟิงเสียชีวิต หลูเหรินฉีภรรยาของเขาซึ่งเป็นศาสตราจารย์ ย่อมถูกกงฮว่าจวิ้นคณบดีเรียกคืนสิทธิบรรจุประจำการและที่พักในมหาวิทยาลัยได้อย่างง่ายดาย
แม่บ้านที่ห่างหายจากตลาดแรงงานมาหลายปี แถมยังต้องเลี้ยงลูกคนเดียว สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าคือความมุ่งร้ายและการกดขี่จากสังคมทั้งมวล
ส่วนแฟนสาวของเซี่ยเวยก็มีภูมิหลังธรรมดาเหมือนเขา การทำวิจัยคือหนทางเดียวที่พาเธอไปสู่ความสำเร็จ
หากเส้นทางนี้ถูกตัดขาด ชีวิตของเธอก็พังทลาย
ดังนั้น เซี่ยเวยจึงเลือกวิธีที่โง่เขลาที่สุด นั่นคือการประนีประนอม
ยอมทำลายตัวเอง เพื่อแลกกับความสงบชั่วครู่
“เงินเก็บของอาจารย์ไม่พอเลี้ยงพวกเธอหรือ” เจียงเฟิงถาม
เซี่ยเวยส่ายหน้าอย่างแรง กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว