เสียงของเกาเฉวียนก้องกังวานไปทั่วศาลอันเงียบสงัด ทุกถ้อยคำราวกับตะปูอาบยาพิษ กระแทกเข้าใส่หัวใจของทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นอย่างแรง
"ภายใต้ข้ออ้างของการรักษาโรคลมชัก ป้อนคลอบาซัมให้เด็กผู้บริสุทธิ์เหล่านั้น ทำให้พวกเขาติดยาไปทีละน้อย จนกระทั่งไม่สามารถหยุดได้อีกต่อไป!"
"เมื่อเด็กเหล่านี้ถูกควบคุมด้วยฤทธิ์ยาโดยสิ้นเชิง พวกเขาจะร้องไห้และวิงวอนให้ถังชื่อจวิ้นขายยาให้พวกเขา"
"และเมื่อถึงเวลานั้น ถังชื่อจวิ้นก็สามารถตั้งราคาได้ตามใจชอบ!"
"ทุกท่านลองคิดดูสิ นี่ไม่ใช่วงจรที่สมบูรณ์แบบหรอกหรือ?"
"จากเทพผู้ช่วยชีวิตสู่เจ้าพ่อยา เขาถังชื่อจวิ้นไม่ได้กำลังช่วยชีวิตผู้คน เขากำลังเพาะเลี้ยง กำลังขุนวัวขุนควายที่เป็นเป้าหมายการขายยาของเขาเอง! เขาต้องการสร้างอาณาจักรยาเสพติดของตัวเอง!"
เมื่อสิ้นเสียง ทุกคนเงียบกริบ!
การเพาะเลี้ยงผู้ติดยา?
ช่างเป็นวาทกรรมประหารจิตใจที่ชั่วร้ายยิ่งนัก!
แม้แต่ฮั่วถิงบนบัลลังก์พิพากษาผู้ซึ่งมีสีหน้าเคร่งขรึมมาตลอด ก็ยังขมวดคิ้วเป็นตัวเลขจีนหนึ่ง (ฉวน)
สายตาของเขาคมกริบขึ้นมา
"อัยการโจทก์ คุณมีหลักฐานโดยตรงที่พิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีเจตนา 'ที่จะเพาะเลี้ยงผู้เสพยา' หรือไม่?"
หากเป็นความจริง ลักษณะของคดีนี้จะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
เกาเฉวียนเผชิญหน้ากับคำถามของท่านประธานศาล แต่กลับยิ้มอย่างมั่นใจ
"ท่านประธานศาล ผมยอมรับว่า นี่เป็นเพียงการคาดเดาที่สมเหตุสมผลที่สุด โดยอ้างอิงจากห่วงโซ่พยานหลักฐานที่มีอยู่ในขณะนี้"
"ท่านสามารถรับฟังหรือไม่รับฟังก็ได้"
"แต่ขออนุญาตถามกลับสักข้อ ถ้าหากถังชื่อจวิ้นไม่ได้กำลังเพาะเลี้ยงผู้เสพยา ผมก็ไม่สามารถเข้าใจพฤติกรรมบางอย่างของเขาได้จริง ๆ"