"ทนายความฝ่ายโจทก์ มีอะไรจะกล่าวอีกไหม?"
สายตาของหั่วถิงหันไปทางเจียงเฟิง น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
เจียงเฟิงลุกขึ้นยืน สีหน้าเรียบนิ่งจนน่ากลัว
"ท่านประธานศาล จุดยืนหลักของผมไม่เปลี่ยนแปลง"
"ถังชื่อจวิ้น ผู้ความของผม ไม่ว่าในแง่ของความตั้งใจหรือการกระทำ ไม่เคยถือว่าคลอบาซัมเป็นยาเสพติด"
น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับก้องชัดไปทั่วทั้งศาล
"เป้าหมายเดียวของเขาคือการช่วยชีวิตคน"
"องค์ประกอบทางจิตใจของความผิดฐานค้ายาเสพติดในประมวลกฎหมายอาญา คือคำว่า 'รู้อยู่แก่ใจ' รู้ว่าเป็นยาเสพติดแล้วยังค้า"
"การประมาท ไม่ถือเป็นความผิดตามมาตราวนี้"
"และถังชื่อจวิ้น ตลอดมาคิดว่าคลอบาซัมคือยาที่ช่วยชีวิตคน เขาค้าขายในนามของการรักษาโรคลมชักที่หายากและรักษายาก"
"ดังนั้น องค์ประกอบทางจิตใจของความผิดฐานค้ายาเสพติด จึงไม่เป็นจริงตั้งแต่ต้น"
"ท่านประธานศาล ผมกล่าวจบแล้ว"
น้ำเสียงของเจียงเฟิงราบเรียบราวกับน้ำ ราวกับกำลังกล่าวถึงข้อเท็จจริงง่าย ๆ ที่สุดเรื่องหนึ่ง
หั่วถิงแลกสายตากับผู้พิพากษาอีกสองคน ใบหน้ายังคงจริงจังจนอ่านไม่ออก ก่อนจะเหลือบมองไปที่แท่นอัยการโจทก์
ในห้องไลฟ์ของหลัวต้าเสียง คอมเมนต์ระเบิดขึ้นทันที
"เฮ้ย! ทนายเจียงพูดถูก! ท่านผู้อำนวยการถังไม่รู้มาก่อนว่ามันคือยาเสพติด เขาคิดว่ามันคือยา!"
"กฎหมายดูความตั้งใจด้วยเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีความผิดสินะ?"
"คนชั้นบนไร้เดียงสาเกินไป นายบอกว่าใช้เพื่อการแพทย์ ผู้พิพากษาจะเชื่อเหรอ? หลักฐานล่ะ?"