ผู้อำนวยการโรงเรียนชื่อหวงเซิงหมิง จุดประสงค์ที่เขามาในครั้งนี้มีเพียงอย่างเดียว
เขาไม่สนเลยว่าโรงเรียนจะเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมายหรือไม่
สิ่งที่เขาสนคือชื่อเสียง คือเงิน!
ไม้เด็ดเทียบโรงเรียนกับคุกของเจียงเฟิงนี้ ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ตอกโรงเรียนมัธยมปลายเทียนไห่อันดับหนึ่งติดเสาแห่งความอัปยศไปเรียบร้อย ยอดวิวพุ่งกระฉูด ทั่วเน็ตรู้กันหมด!
เรื่องนี้จะทำลายป้ายทองของเทียนไห่อันดับหนึ่งลงในทันที!
กลุ่มธุรกิจการศึกษาเอกชนที่เพิ่งตั้งขึ้น เตรียมจะเก็บเกี่ยวเงินคนทั้งประเทศ จะเดินหน้าต่อไปได้ยังไง?
จะยังใช้ "โมเดลเทียนไห่อันดับหนึ่ง" ไปกอบโกยเงินจากพ่อแม่ที่หวังให้ลูกเป็นเจ้าคนนายคนได้ยังไง?
เพราะฉะนั้น เขาจึงรีบร้อนมาราวกับไฟไหม้ก้นกางเกง เพื่อเรื่องเดียวเท่านั้น คือกอบกู้ชื่อเสียงคืนมา!
หวงเซิงหมิงยังคงสีหน้าเศร้าโศกแค้นเคืองสุดขีดเอาไว้ ก้มหัวคารวะศาลอย่างต่ำ "ขออภัยที่มาสาย รบกวนทุกท่านรอนานครับ"
หวงต้าเจียงสีหน้านิ่งสงบ "คนมาครบแล้ว ดำเนินการพิจารณาคดีต่อ"
ป๊ก!
ค้อนตุลาการเคาะลง
หัวโล้นวับของหวงเซิงหมิงเงยขึ้นทันที ไม่ทันสบตากับหวงโปทนายของตัวเองด้วยซ้ำ ก็รีบยกมือขึ้นทันที "ท่านผู้พิพากษา ผมมีอะไรจะพูด!"
หวงต้าเจียง "พูดมา"
หวงเซิงหมิงหันไปทางกล้องถ่ายทอดสดทันที เขารู้ดีว่าผู้ชมของเขาวันนี้ไม่ใช่ผู้พิพากษา ไม่ใช่คนหนุ่มสาว แต่คือเหล่าพ่อแม่วัยกลางคนที่กุมชะตาเส้นทางทำเงินของเขาไว้ในมือ
หวงโปเผยอเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย จับตามองผู้อำนวยการที่โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวคนนี้ ในหัวเริ่มคิดคำนวณทันทีว่าจะเปลี่ยนการแสดงของเขาให้กลายเป็นอาวุธของตัวเองได้อย่างไร
ได้ยินเพียงเสียงของหวงเซิงหมิงที่แหบเครือปนสะอื้น พูดทีละคำราวกับเลือดไหลนอง มองไปที่เจียงเฟิง "ทนายเจียง เวลาคุณใช้ศาลตีค่าโรงเรียนของเราให้เท่ากับคุกเย็นชานั้น ใจคุณไม่เจ็บบ้างเลยหรือ?"