ที่จริงแล้ว ผู้ชมส่วนใหญ่ยังงุนงงกันอยู่ จนกระทั่งฝ่ามือเสียงดังฉาด ๆ ของสยงอวี่ฟาดลงบนใบหน้าซุนหลิน ทุกคนถึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
สิ่งที่เจียงเฟิงเปิดโปงเป็นเรื่องจริง!
“ฉันถามแกไปกี่ครั้งแล้ว! แกสัญญากับฉันแล้วไม่ใช่หรือไงว่าจะไม่มีวันเปิดเผย!”
สยงอวี่ตัวสูงใหญ่ ตอนนี้มีท่าทีราวกับคนคลุ้มคลั่ง ฟาดฝ่ามือต่อเนื่องกันไม่ยั้งจนมุมปากซุนหลินมีเลือดซึม ร้องโอดโอยไม่หยุด
ซุนหลินเองก็งุนงงไปหมด สมองว่างเปล่า เมื่อความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นเข้ามา เขาถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองถูกทนายความของตัวเองตบกลางห้องพิจารณาคดี!
“บ้าเอ๊ย! บางทีแกนั่นแหละที่เป็นคนเปิดเผย! ไอ้สายลับชั้นต่ำ!”
ซุนหลินได้สติขึ้นมาทันควัน เขาเล่าทุกอย่างให้สยงอวี่ฟังแค่คนเดียว ถ้าไม่ใช่มันแล้วจะเป็นใครได้อีก!
“อ๊าก!”
หลังถูกตบไปหลายฉาด ซุนหลินก็คลุ้มคลั่งตามไปด้วย เขาเตะเข้าใส่จุดสำคัญของสยงอวี่อย่างแรง
สองคนที่เคยแต่งตัวเนี้ยบดูดี ตอนนี้กลับต่อสู้กันเหมือนนักเลงข้างถนนบนที่จำเลยอันศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึม จนทั้งห้องพิจารณาคดีตะลึงงัน
“เร็วเข้า แยกพวกเขาออกจากกัน!”
ตงกว่างอี้ยังไม่ทันหายตกตะลึงกับหลักฐานของเจียงเฟิง ที่จำเลยก็เปิดฉากตะลุมบอนกันเสียแล้ว
ตำรวจศาลรีบเข้าไปแยกสยงอวี่กับซุนหลินที่กำลังตะลุมบอนกันออกจากกัน ใช้กุญแจมือเย็นเฉียบล็อกทั้งคู่ไว้กับเก้าอี้คนละตัว ข้าง ๆ ยังมีตำรวจศาลยืนกดตัวพวกเขาไว้แน่นคนละคน
“ฮืด…ฮืด…”
สยงอวี่หอบหายใจอย่างหนัก แม้จะถูกซุนหลินเตะเข้าที่หว่างขาอย่างแรง แต่เขากลับแทบไม่รู้สึกเจ็บ
เขาแพ้แล้ว
วางแผนมานานขนาดนี้ แต่กลับถูกคนคนเดิมใช้วิธีเดิมเล่นงานจนพ่ายแพ้ยับเยินอีกครั้งในพริบตา