เฉินหมิงเฉาไม่เข้าใจ สุดท้ายน้ำตาอันร้อนแรงก็ไหลหยดลงมาจากหางตา
โรงเรียน คุณครู ระบบที่ตายตัวทั้งหมด เขาสามารถชักดาบต่อสู้ได้หมด
แต่พ่อแม่ล่ะ?
ดาบเล่มนี้ จะต้องฟาดฟันลงบนพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูตนเองด้วยหรือ?
เขาทำใจไม่ได้
พ่อ เพื่อให้เขาได้เรียนหนังสือ เพื่อครอบครัวนี้ ต้องก้มหัวให้กับแรงกดดันของชีวิตมานาน หมดสิ้นความกล้าแกร่งที่มี
แม่ทำงานในสายการผลิตสิบสองชั่วโมงทุกวัน มือเต็มไปด้วยรอยด้าน คิดถึงแต่เพียงอนาคตของเขา
พ่อแม่เหนื่อยมากแล้วเช่นกัน
ชายหนุ่มชักดาบมองไปรอบด้าน ใจว่างเปล่า
ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็จบทุกอย่างที่นี่เถอะ
ตราบใดที่ตนเองไม่เหลืออยู่ ปัญหาทั้งหมด ก็จะได้รับการแก้ไขใช่ไหม?
แม้เขาจะเข้มแข็งและสดใสเพียงใด สุดท้ายก็เป็นเพียงชายหนุ่มอายุสิบหก ปี พลังในร่างกาย ถูกใช้หมดสิ้นในชั่วขณะนี้
เขาเลือก ที่จะแบกรับทุกอย่างไว้ด้วยตัวเอง
“ชูเซวียน…ขอโทษนะ ที่เดินไปด้วยกันต่อไม่ได้แล้ว”
หลังใช้แรงทั้งหมดหมด เขาหลับตาลง เอนตัวไปข้างหลัง แล้วกระโดดลงไป
ชั่วขณะนี้ คนที่เขารู้สึกผิดที่สุด มีเพียงเจียงว่านถิง
เมื่อคืนนี้ เจียงว่านถิงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านของเฉินหมิงเฉา
เธอเพียงรู้สึกใจสั่นอย่างรุนแรง ความหวาดผวาที่ไม่มีเหตุผลครอบงำเธอไว้
การบ้านใหม่ที่บ้านจัดให้ เธอเขียนจนถึงตีหนึ่งครึ่ง
นอนลงบนเตียง แต่กลับนอนไม่หลับเป็นเวลานาน
โทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกอย่างที่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ ถูกแม่ยึดไปในนามของการเรียน
เธออยากติดต่อเฉินหมิงเฉา แต่กลับทำไม่ได้เลย
ในความมืด เธอลอบลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปในช่องแคบระหว่างที่นอนกับไม้กระดาน หยิบสมุดบันทึกเก่า ๆ เล่มหนึ่งออกมา