คำพูดสองสามประโยคนั้น ราวกับภูเขาหลายลูก ทับถมลงบนหัวใจของชายหนุ่มสองคนอย่างกึกก้อง เลือดบนใบหน้าพวกเขาหายไปชั่วพริบตา แววตาแห่งความมุ่งมั่นก็มืดหม่นลงไปหลายส่วน
พวกเขามองตากัน เห็นความหวาดกลัวและความลังเลในดวงตาของอีกฝ่าย
หนึ่งในนั้นเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยขณะมองเจียงเฟิง: "อย่างนั้น... ทนายเจียง คุณ... กลัวหรือเปล่าครับ?"
เจียงเฟิงเอนตัวพิงโซฟา ไม่ตอบ
เขาทำได้เพียงมองพวกเขาอย่างเงียบ ๆ แต่มุมปากของเขากลับค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อร่างเป็นรอยยิ้มที่เกือบจะบ้าคลั่ง
"ไม่"
น้ำเสียงของเขาเบามาก แต่กลับแฝงไปด้วยพลังที่ทำให้คนสั่นสะท้าน
"ผมไม่กลัว"
"แต่... แต่ร่างกายของคุณ..." ชายหนุ่มเห็นนิ้วมือของเจียงเฟิงที่วางอยู่บนเข่า ข้อนิ้วนูนขึ้นมาเพราะออกแรง และสั่นน้อย ๆ
เจียงเฟิงก้มมองมือตัวเอง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งสดใส แววตาวาบด้วยประกายอันน่าสะพรึง
"นี่ไม่ใช่ความกลัว"
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองทั้งสองคนด้วยสายตาเร่าร้อน ทีละคำ ทีละประโยค ชัดเจนและหนักแน่น
"นี่คือความตื่นเต้น"
"คดีนี้ ผมรับ!"
"ผม จะช่วยพวกคุณสู้!"
การตอบรับคดีอย่างเด็ดขาดของเจียงเฟิง ทำให้แววตาของชายหนุ่มทั้งสองเปล่งประกายขึ้นมาทันที
พวกเขามองหน้ากันอย่างตื่นเต้น รอยยิ้มเต็มไปด้วยความโล่งอกของคนที่รอดตาย
อู๋ตี้ หนุ่มร่างใหญ่ ยกมือขยี้ ๆ ถามอย่างประหม่า: "ทนายเจียง แล้ว... ค่าจ้างทนายความนี้ พวกเราจะจ่ายยังไงครับ?"
เจียงเฟิงหันไปทางจางเม่าไฉย
ไม่ต้องให้เจียงเฟิงเอ่ยปาก จางเม่าไฉยก็เข้าใจได้ทันที ร่ายตัวเลขออกมาตรง ๆ
"จากระดับคดีเทียบเคียงและมาตรฐานอุตสาหกรรมของเรา ค่าจ้างพื้นฐานในการฟ้องบริษัทขนาดเท่าเพนกวินคือ 850,000 หยวน"