"ลั่วเหลา... อาจารย์หลัว นี่จริงเหรอ? ไล่ตามไปฟัน ไม่ถือเป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรมแล้วเหรอ?"
"จบแล้ว... แล้วจะทำยังไงดี? หวังหมิงเฮ่ายังต้องตายอยู่ดี!"
สีหน้าของลั่วต้าซิ่งเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพูดเพียงประโยคเดียวก็ทำให้ทั้งห้องไลฟ์จมลงสู่จุดเยือกแข็ง
"ในทางปฏิบัติด้านตุลาการ เพื่อป้องกันไม่ให้คนบางคนอาศัย 'การป้องกันตัวโดยชอบธรรม' หลุดพ้นจากความผิด ผู้พิพากษามักใช้ความระมัดระวังอย่างยิ่งยวด เมื่อใดก็ตามที่การป้องกันตัวมีลักษณะของการไล่ล่า แทบจะถูกวินิจฉัยว่าเป็น 'การป้องกันตัวเกินขอบเขต' เสมอ ทนายเจียงอยากจะล้มล้างธรรมเนียมปฏิบัตินี้ ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นฟ้า"
ประโยคเดียว ทำลายความหวังที่เพิ่งจุดขึ้นในใจของชาวเน็ตทั้งหมดลงอย่างสิ้นเชิง
"เชี่ย! กฎหมายห่านอะไรกันเนี่ย! จะให้คนถูกทำร้ายมาเล่นผลัดกันตีกับพวกมิจฉากรึไง?"
"แทงไปทีหนึ่ง ต้องถามอีกว่ายังอยากฆ่าฉันอยู่ไหม พออีกฝ่ายพยักหน้าแล้วค่อยแทงทีสองงั้นเหรอ?"
"นี่มันบีบให้คนดีตายเลยนี่!"
"โกรธแทบระเบิด! เพื่อกันคนชั่วหาช่องโหว่ สุดท้ายกลับไปกันตายคนดีด้วยงั้นเหรอ!"
ผู้คนนับไม่ถ้วนรู้สึกอึดอัด รู้สึกโกรธแค้น แต่ก็รู้สึกถึงความไร้พลังอย่างลึกซึ้ง
กฎหมาย แท้จริงแล้วช่างเย็นชาและตายตัวถึงเพียงนั้น
บนบัลลังก์พิพากษา คิ้วของท่านประธานเฮ่าจวิ้นขมวดมุ่นเป็นปมเดียว
ในฐานะประธานศาลสูง คดีที่เขาพิจารณามานับไม่ถ้วน ย่อมรู้ดีว่าที่วังฉงหมิงพูดมานั้นไม่ใช่เรื่องโกหก
คำพิพากษาเรื่องการป้องกันตัวโดยชอบธรรมนั้น ยากเกินไปจริง ๆ
ถ้าตัดสินให้ ก็เสี่ยงที่คนจะลอกเลียนแบบจนเกิดผลกระทบทางสังคมในทางลบ แล้วใครจะรับผิดชอบ?
ดังนั้น 'การป้องกันตัวเกินขอบเขต' จึงกลายเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด และไม่มีทางผิดพลาดที่สุด
หรือว่าคดีนี้จะต้องซ้ำรอยเดิม?
เขามองไปที่เจียงเฟิง สายตาที่แฝงความคาดหวังบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต