การทำแบบนี้ถือว่าน่าอับอายเป็นอย่างยิ่ง
แต่ไม่รู้ว่าทำไม ในช่วงเวลานี้ ในสายตาของเฉินอี้และเหล่าโปรแกรมเมอร์ในห้องประชุม ไม่มีความละอายใจแม้แต่น้อย กลับมีเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นลุกโชนอยู่ในแววตา
"ลอกเลย! อยากทำแบบนี้มานานแล้ว!"
"บ้าเอ๊ย พวกไอ้เวรพวกนี้ ตอนเกมเปิดตัวใหม่ ๆ เอาผลงานที่เราทุ่มเทสุดชีวิตไปเป็นสวนหลังบ้านของตัวเอง จะหยิบจะฉวยเมื่อไหร่ก็ได้ เจ็บช้ำน้ำใจจะตาย!"
โปรแกรมเมอร์คนหนึ่งตบขาตัวเองดังปัง พลางตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
ประโยคเดียว จุดไฟทั้งสตูดิโอ
ผู้คนที่อ่อนล้าจากการสู้รบหนักมาหลายวัน ตอนนี้ต่างเหมือนถูกฉีดยากระตุ้น ดวงตาเป็นประกาย
ความอัปยศและความโกรธแค้นที่ถูกอัดอั้นมาหลายเดือน ภายใต้การอนุญาตของเจียงเฟิง ได้แปรเปลี่ยนเป็นความต้องการในการต่อสู้ดั่งดั้งเดิมที่สุด!
ทั้งบริษัทไห่อี๋ กลายเป็นสมรภูมิที่เต็มไปด้วยความคึกคักในพริบตา
เสียงเคาะคีย์บอร์ดดังถี่ราวกับฝน ติดกันเป็นผืนเดียว ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งการโต้กลับ
เมื่อเห็นภาพนี้ อู๋ตี้และเถียนหมิงไห่มองตากัน ต่างเห็นความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานในสายตาของอีกฝ่าย
"ภาพนี้ ช่างเหมือนตอนบริษัทเพิ่งเปิดใหม่ ๆ" เถียนหมิงไห่เอ่ยด้วยความซาบซึ้ง "ตอนนั้น ทุกคนก็มีพลังแบบนี้แหละ"
เฉินอี้ก็เลือดร้อนพลุ่งพล่าน เตรียมจะพับแขนเสื้อเข้าร่วมใน "สงครามโค้ด" ครั้งนี้ แต่กลับถูกเจียงเฟิงยื่นมือมาขวางไว้
"ทนายเจียง มีอะไรเหรอ?"
เจียงเฟิงตบไหล่เขา แววตาลุ่มลึก
"นายมีงานที่สำคัญกว่าต้องทำ"
"งานอะไร?"
"เรามาออกแบบกันก่อน เอา 'ระบบเฮกซ์' ไปจดทะเบียนเป็นสิทธิบัตรของบริษัทไห่อี๋"