คิดพลาง เจียงเฟิงก็ดึงตัวหยางหมิงที่กำลังจะเดินไปรับช่วงงานเข้ามา แล้วพาไปนั่งที่มุมพักผ่อน
"ทนายเจียง มีอะไรหรือเปล่า?"
หยางหมิงมองด้วยความงุนงง สายตายังเหลือบไปทางไกลๆ
"ผมเห็นผู้พิพากษาจงดูเหนื่อยมาก ผมต้องไปช่วยเธอหน่อย"
"ไม่ต้องรีบ ดูสิ พยาบาลมืออาชีพมาแล้ว" เจียงเฟิงชี้ไปที่บุคลากรทางการแพทย์ที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ไม่ผิด คนคนนั้นก็เข้ารับช่วงงานของจงเจี๋ยทันที
แต่จงเจี๋ยไม่ได้จากไป เธอกลับอยู่ตรงนั้น คอยช่วยเหลืออย่างพิถีพิถัน ราวกับว่านั่นไม่ใช่งาน แต่เป็นหน้าที่ของเธอเอง
เจียงเฟิงหันกลับมา สายตาเฉียบคม จ้องมองหยางหมิง
"หยางหมิง บอกตามตรง"
"จงเจี๋ยแอบทำอะไรกับแกกันแน่?"
"เอ่อ..." หยางหมิงอึ้งไป ใบหน้าเผยความลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะสารภาพ
ในคำบอกเล่าของเขา จงเจี๋ยแทบจะแทรกซึมเข้าไปในทุกซอกทุกมุมของชีวิตเขา
เธอจะเปลี่ยนรูปแบบส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่แพงแต่ใช้งานได้จริงมาให้เสมอ
เธอจะมาที่บ้านเขาบ่อยๆ ลงมือทำอาหารร้อนๆ โต๊ะหนึ่งให้เอง
หลังอาหาร เธอยังชวนเขาไปเดินเล่นนอกบ้าน หัวข้อสนทนามักจะเลื่อนไปที่มุมมองความรักและการแต่งงานครอบครัวโดยไม่ตั้งใจ
เจียงเฟิงฟังจบ ก็ยิ้มมุมปากอย่างเข้าใจ
"แกไม่เห็นกลิ่นอะไรบ้างเลยเหรอ?"
"ผู้พิพากษาจง... เธอแค่ใจดีเกินไป" หยางหมิงเกาหัว ตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
เจียงเฟิงส่ายหน้าอย่างจนใจ
"เธอชวนแกออกไปกินข้าวตามลำพังบ้างไหม?"
"มีสิ!"
หยางหมิงพยักหน้าทันที
"เธอยังบอกอีกว่าจะพาผมไปเดินห้าง ซื้อเสื้อผ้าให้ผมตั้งแต่หัวจรดเท้าสักหลายชุด"
"เฮ้อ..."
เจียงเฟิงถอนหายใจ มองชายที่ไร้เดียงสาทางอารมณ์ราวกับกระดาษขาวแผ่นหนึ่งตรงหน้า
"แกเนี่ย เรียนรักมาฟรีๆ แน่เลย"
แต่พอนึกอีกที ความสัมพันธ์ระหว่างหยางหมิงกับชื่อเลี่ยง ถ้าจะเรียกว่ารัก ก็คงไม่เท่ากับการที่คนสองคนที่ถูกโลกทิ้งไว้โอบกอดกันเพื่อให้ความอบอุ่น สุดท้ายสิ่งที่ตกตะกอนลงมาก็เหมือนความผูกพันแบบครอบครัวมากกว่า