"เขียนอะไรอยู่เนี่ย?"
เสียงของซุนหลงดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เขากลับมาจากบริษัทหย่งเซิ่งสปอร์ต เพิ่งก้าวเข้าสำนักงานกฎหมาย
เห็นว่าตรงนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ ก็เลยเดินเข้ามาร่วมวงด้วย
"โอ้โห? เจียงเฟิง ยังมีอารมณ์กลอนสดอีกนะเนี่ย!"
เห็นชัดว่าเขาไม่ได้ดูไลฟ์สดการไต่สวนของชิวอิ่งและเจียงเฟิง
เจียงเฟิงหยิบปากกาขึ้นมา อาศัยความจำ รีบเขียนบทกวีชีจิง·ปีหยางลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว
ปลายปากกาเสียดสีกับกระดาษดังกรุบกริบ
เขียนเสร็จ เขาเองก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
พระเอกนิยายคนอื่นข้ามมิติมา ล้วนแต่ลอกบทกวีและคำคมชื่อดังทั้งนั้น
เขาหลงเฟิงข้ามมิติมา ดันต้องมาลอกบทกวีปีหยางซะงั้น
ชิวอิ่ง หลิวซูชาง หลี่จิ้ง มองดูข้อความบนกระดาษ ต่างตะลึงไปหมด
พวกเธอมองเจียงเฟิงด้วยความตกใจ
คิดไม่ถึงว่า เจียงเฟิงจะสามารถเขียนสิ่งที่พวกนั้นออกมาเป็นบทกวีได้!
หลี่จิ้งแทบอยากจะทำคางร่วง
"เจ้านาย ไม่ใช่ว่าคุณจะเป็น...กวีผู้ยิ่งใหญ่ที่ซ่อนตัวไม่เผยโฉมใช่ไหม?!"
ซุนหลงกลับไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่
เขาอยู่หอเดียวกันกับเจียงเฟิงมาสี่ปี ไม่เคยได้ยินว่าเจียงเฟิงมีสกิลการแต่งกลอนมาก่อน
"เจียงเฟิง ฉันเป็นนักวิจารณ์บทกวีมืออาชีพนะ"
เขางัดคางขึ้นอย่างภาคภูมิ
"งานอดิเรกก็ชอบแต่งกลอนเหมือนกัน ให้ฉันดูหน่อยสิ ว่าแกแต่งได้ยังไง!"
เขาคว้ากระดาษมาในทันที
จากนั้นก็อ่านออกเสียงอย่างมีชีวิตชีวา
"ปีหยาง...หากมาถึง พระอาทิตย์ยามเช้า..."
"..."
"ศิลาแดง...ลำธารฤดูหนาว ดั่งบ่อหยกอาเกต..."
"...ฝันลอยละล่องปลายแดนสนธยา..."
อ่านจบ ซุนหลงมองเจียงเฟิงด้วยความประหลาดใจ
ความตกใจของเขาแตกต่างจากคนอื่น
มันคือความชื่นชมที่ออกมาจากใจจริง
"ไม่เลวนี่นา เจียงเฟิง แกแต่งกลอนเป็นจริงๆ ด้วย"
เขาชมด้วยความทึ่ง
"ขนาดฉันซึ่งเป็นมืออาชีพยังรู้สึกว่า บทนี้อ่านแล้วได้อารมณ์ดีทีเดียว"
เขาชี้ไปที่ตัวอักษรบนกระดาษ
"ดูสิประโยคนี้ ศิลาแดง...ลำธารฤดูหนาว ดั่งบ่อ...หยกอาเกต"