โอ้โห?
ทุกคนในศาลถึงกับอึ้ง สมองเบลอไปชั่วขณะ
จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดจะกลั้น คลื่นเสียงราวกับสึนามิซัดเกือบจะพัดหลังคาศาลปลิว!
"ฮ่าๆๆ! ทนายเจียงนี่เล่นอะไรกัน ไม่ลงมือก็ไม่ลงมือ พอลงมือปุ๊บคือหมัดน็อคทั้งสนามเลย!"
"จบกัน จบกัน หยางเป่าเหรินนี่โดนเล่นเละแน่ ตามที่นายหยางเป่าเหรินว่าไว้ ตอนนี้เขาควรจะกลัวจนฉี่ราดหรือยัง?"
ทุกคนรู้ดีว่าที่หยางเทียนเจิ้นพูดว่า "ลูกชายฉันมันขี้ขลาดตาขาว" นั่นเป็นแค่ข้อแก้ตัวแบบคนจนหนทางสุดท้ายเท่านั้น
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเจียงเฟิงจะใช้วิธีสุดโต่งแบบนี้ ถึงขั้นน่าอับอาย เพื่อจับโป๊ะคำโกหกนี้ต่อหน้าธารกำนัล
ตอนนี้ เจียงเฟิงยังคงจ้องเขม็งไปที่หยางเป่าเหริน สายตานั้นไม่มีความอาฆาต มีแต่ความเย็นชาและเย้ยหยันที่มองทะลุทุกสิ่ง
ไม่ใช่กลัวจนตัวสั่นหรอกหรือ?
ไม่ใช่แค่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดียวก็ทำให้กลัวจนขับรถลงทะเลสาบได้หรอกหรือ?
ตอนนี้ ฉัน ผู้ชายแข็งแรงคนหนึ่ง ยืนข่มขู่เธอในศาลที่ผู้คนจับตามอง
เอาเลย แสดงออกมาสิ
ถึงจะไม่กล้าถกกางเกงจริง ๆ ก็ต้องตัวสั่น หน้าซีดเผือด หรือแม้แต่กลั้นปัสสาวะไม่อยู่คาที่ไปเลยสิ?
ไม่งั้น เธอจะพิสูจน์ให้ผู้พิพากษาเห็นได้ยังไง ว่าเธอจะถูกเด็กสาวไร้อาวุธคนหนึ่งข่มขู่จนเสียสติ?
หยางเป่าเหรินตกอยู่ในมุมจนตรอกอย่างสิ้นเชิง ประสบการณ์ในศาลที่น่าสมเพชของเขาช่างเปราะบางราวกับกระดาษแผ่นเดียวเมื่อเผชิญหน้ากับเจียงเฟิง
สายตาอ้อนวอนของเขามองไปทางพ่อของตัวเอง น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือปนน้ำตา
"พ่อ...ผม...ผมต้องถกจริง ๆ เหรอ?"
ไม่ถก ก็เท่ากับยอมรับในชั้นศาลว่าทุกอย่างที่พูดมาล้วนเป็นเรื่องโกหก ยอมรับว่าตัวเองไม่เคยถูกหลี่จิ้งข่มขู่จนกลัวแม้แต่น้อย
แต่ถ้าถก...