ในเวลานี้ หลัวต้าเสียง ผู้วิจารณ์ข้างสนาม เอ่ยปากอธิบายอีกครั้งว่า "หากก่อนหน้านี้โอกาสชนะคดีของเจียงเฟิงเป็นศูนย์ ตอนนี้ เขาก็แย่งกลับมาได้สี่ส่วนแล้ว"
"หมัดนี้สวยมาก ใช้การโจมตีด้วยการยื่นหลักฐานเท็จ ทำให้วังฉงหมิงเสียจังหวะ และกระทบต่อสภาพจิตใจของเขา"
"แต่อย่าลืมว่า วังฉงหมิงที่มาถึงทุกวันนี้ได้ ไม่ใช่คนธรรมดา ฉันเคยศึกษามา เขาคนนี้มีเหตุผลสุดขีด ขนาดพูดได้ว่าเลือดเย็น การสวนกลับของเขา คงมาเร็ว ๆ นี้แน่"
พูดยังไม่ทันจบ
ในห้องพิจารณาคดี สถานการณ์พลิกผันกะทันหัน
ท่ามกลางความเงียบงัน วังฉงหมิงบนแท่นจำเลย กลับยิ้มออกมา
ไม่ใช่เสียงหัวเราะที่ระเบิดออกมาด้วยความเดือดดาล แต่เป็นรอยยิ้มเย็นชา ราวกับงูพิษแลบลิ้น เสียงหัวเราะไม่ดัง แต่แทรกเข้าไปในหูของทุกคนได้อย่างชัดเจน จนขนลุกไปทั้งตัว
ทุกคนตะลึงงัน
สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ งุนงง และสงสัย พุ่งไปที่เขาพร้อมกัน
คนนี้บ้าไปแล้วหรือ?
วังฉงหมิงไม่ได้บ้า เขาแค่ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียได้ในชั่วพริบตา
ค้อนของข้อหาทำคำให้การเท็จมันหนีไม่พ้น ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเสียเวลาพูดเปล่าประโยชน์อีก
เป้าหมายหลักของเขา มีเพียงหนึ่งเดียวเสมอมา นั่นคือ ทำให้หวังหมิงเฮ่าตาย
ขอแค่เป้าหมายนี้สำเร็จ ตัวเขาจะต้องเข้าไปอยู่ข้างในสองสามปี จะนับเป็นอะไร?
วินาทีถัดมา วังฉงหมิงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหนังสือนั้น กลับมีรอยยิ้มที่บ้าคลั่งยิ่งนัก เต็มไปด้วยความดูแคลนต่อทุกสิ่งรอบตัว
"ฮะฮะฮะ... ฝูงคนโง่เขลาที่ไร้เดียงสา"
"ต่อให้ฉันปลอมแปลงหลักฐาน แล้วยังไง?"
เขาจัดการเน็คไทอย่างช้า ๆ สายตาล้อเลียนกวาดมองไปทั่วทั้งห้อง
"โทษสูงสุดฉันเจ็ดปีใช่ไหม? น่าขัน ฉันไม่ใช่หัวหน้าใหญ่เลย แค่ปีสองปีก็ออกมาแล้ว ไม่มีผลอะไรกับฉัน"
เขาหยุดครู่หนึ่ง สายตาแทงทะลุไปที่เจียงเฟิงดั่งดาบ
"แต่พวกนายอย่าลืม วันนี้ที่นั่งรับการไต่สวนอยู่คือหวังหมิงเฮ่า ไม่ใช่ฉันวังฉงหมิง!"
"แค่คลิปที่นายเจียงเฟิงเอามา มันก็พิสูจน์แล้วว่าหวังหมิงเฮ่าป้องกันตัวเกินขอบเขต ฆ่าคนไปสามคนติดกัน! เขายังไงก็ต้องถูกตัดสินประหารชีวิต! ฉันจะกลัวอะไร?"
หยิ่งยะโส!
หยิ่งยะโสสุดขีด!
ทุกคนถูกคำพูดที่บ้าคลั่งของเขาทำให้ตะลึงงัน