"บอกเธอไปว่า เราจะช่วยเธอชนะคดีนี้ ไม่คิดค่าใช้จ่าย ไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น"
"ได้เลย! ฉันไปเดี๋ยวนี้!"
หลี่จิ้งรับคำทันที จิตใจกระปรี้กระเปร่า ออกเดินทางทันที
รถไฟความเร็วสูงคำรามอีกครั้ง พาหลี่จิ้งกลับมายังเมืองก่วน
เธอไม่ได้ตรงไปที่สำนักงานกฎหมาย แต่ไปพักที่โรงแรมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสำนักงานกฎหมายชุนชิวแทน
วันนี้ได้พบหน้ากันครั้งหนึ่งแล้ว ถ้าไปอีกก็คงทำให้เธอรำคาญใจเปล่า ๆ
หลี่จิ้งตัดสินใจ จะคอยสอดส่องดูอยู่เงียบ ๆ ก่อน
เธอจะปล่อยให้คุณหลิว ก้าวเข้าสู่กับดักของพ่อลูกคู่นั้นที่ชื่อหยางเป่าเหรินไม่ได้เด็ดขาด
อย่างไรก็ตาม หลังจากฟังการวิเคราะห์ของหัวหน้าแล้ว เธอเชื่อในความหยิ่งผยองของคุณหลิว ว่าตราบใดที่ยังไม่ถึงคราวจนตรอกจริง ๆ จะไม่มีทางยอมเสียสละแบบนั้นเด็ดขาด
เปลี่ยนเป็นชุดรัดรูปที่คล่องตัว หลี่จิ้งคุ้นเคยเป็นอย่างดี ปีนเข้าไปในท่อระบายอากาศที่มืดมิดและเย็นเยียบอีกครั้ง
ในห้องทำงาน ไฟสว่างจ้า
ตลอดทั้งวัน ไอ้อ้วนหงฝูคนนั้น ผลักประตูเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุกครั้ง เขาจะพูดซ้ำ ๆ ประโยคเดิม เกลี้ยกล่อมให้หลิวซูชางยอมแพ้ แล้วไปหาพ่อลูกคู่นั้น
ภายในท่อระบายอากาศ หลี่จิ้งได้ยินแล้วกำหมัดแน่น เล็บแทบจะฝังเข้าไปในเนื้อ
หลิวซูชางตอนแรกยังปฏิเสธเป็นคำพูด แต่เมื่อเวลาผ่านไปทีละวินาที ความแน่วแน่บนใบหน้าของเธอ กำลังถูกความเหนื่อยล้าและความลังเลกัดกร่อนไปทีละน้อย
สองทุ่มตรง
ประตูห้องทำงานถูกผลักเข้ามาอย่างหยาบคายอีกครั้ง ดวงตาหงฝูเต็มไปด้วยเส้นเลือดขอด ตัวเขาเหมือนถูกสูบพลังชีวิตออกไปจนหมด น้ำเสียงมีคำวิงวอนที่ใกล้จะพังทลายปนอยู่:
"คุณหลิว! รุ่นพี่! ผมขอร้องละนะ ช่วยชุนชิวเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ ช่วยพวกเราพวกพี่น้องกลุ่มนี้ที ช่วยตัวคุณเองด้วย!"