หลี่จิ้งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว หลบกองเอกสารที่ตั้งสูงเป็นภูเขาผ่านไป
เจียงเฟิงยังคงฝังหน้าอยู่กับแฟ้มคดี ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา
เมื่อเห็นภาพนี้ น้ำเสียงของหลี่จิ้งเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“พี่ใหญ่...ขอโทษนะคะ ฉันหาทนายความที่เหมาะสมให้คุณไม่ได้”
เธอรู้ดีว่า ถ้าสำนักงานกฎหมายมีบุคลากรพอจะแบ่งงานกันได้ เจียงเฟิงก็ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยถึงขนาดนี้
เจียงเฟิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เสียงดังออกมาจากหลังกองเอกสาร ปนด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ยังคงราบเรียบ
“ไม่เป็นไร ฉันเองก็กรองคนออกไปไม่น้อย ไม่ได้โทษเธอ”
“ว่าสิ เรื่องด่วนอะไร?”
เขารู้จักนิสัยหลี่จิ้งดี ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่จริง ๆ เธอคงไม่ใช้คำแบบนี้
“ฉันเจอกลุ่มทนายความคดีแพ่งที่เก่งกาจมาก โอกาสที่จะดึงทั้งทีมมาอยู่ด้วยได้เลยนะคะ!”
น้ำเสียงของหลี่จิ้งสูงขึ้นเป็นแปดเสียงทันที ความตื่นเต้นแทบจะทะลักออกมา
“ทั้งกลุ่ม?”
การเคลื่อนไหวของเจียงเฟิงหยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้น สายตาทะลุผ่านช่องว่างระหว่างกองเอกสาร คมกริบจ้องไปที่หลี่จิ้ง
ผู้หญิงคนนี้...ใช้คำไม่ผิดจริง ๆ เหรอ?
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวเขา
“มีสำนักงานกฎหมายกำลังจะเจ๊งเหรอ?” เขาถามอย่างสงบ
หลี่จิ้งยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ สองข้าง “เฮ่ย ๆ รู้ทันพี่ใหญ่ตลอด! เรื่องมันเป็นแบบนี้...”
เธอเล่าทุกอย่างที่เห็นได้ยินในเมืองก่วน ให้เจียงเฟิงฟังอย่างละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว
เมื่อชื่อ “หลิวซูชาง” หลุดจากปากหลี่จิ้ง ดวงตาของเจียงเฟิงก็หดเกร็งลงทันที
ชื่อนี้ เหมือนกระแสไฟฟ้า กระทบเข้าที่มุมหนึ่งในส่วนลึกของความทรงจำเขาทันที
เขาหลับตา ค้นหาอย่างรวดเร็วในสมอง