การให้หลี่จิ้งเป็นคนลงมือในขั้นนี้ คือกุญแจสำคัญในแผนของชิวอิ่ง
ใบหน้าหวานใสไร้พิษภัยของหลี่จิ้งคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด เพียงพอจะทำให้เด็กคนไหนก็ได้ลดความระแวงลง
สำหรับเด็กประถมอย่างสวีเค่อ เธอเหมือนพี่สาวข้างบ้านที่ยิ้มเก่ง เป็นคนที่ใคร ๆ ก็รู้สึกสนิทใจได้อย่างเป็นธรรมชาติ
ขั้นแรกของแผนคือใช้ “เจ้าหมาทองตัวน้อย” มัดใจสวีเค่อไว้ให้ได้
ส่วนขั้นที่สอง ก็ต้องดูว่าหลี่จิ้งจะรับมือเฉพาะหน้าอย่างไร
“วางใจได้เลย บอส!”
หลี่จิ้งตบหน้าอกตัวเองที่ไม่ได้อวบอิ่มนัก แววตาเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
หลังจากรอคอยอย่างยาวนานหลายชั่วโมง ในที่สุดเสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังก้องขึ้น ทำลายความเงียบสงบของโรงเรียน
แม่บ้านของหลูเหรินฉีปรากฏตัวที่หน้าโรงเรียนตรงเวลา
เจียงเฟิงกับชิวอิ่งซ่อนตัวอยู่ริมหน้าต่างคาเฟ่ที่อยู่ไกลออกไป ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเผยหน้าให้เห็นที่หน้าบ้านของหลูเหรินฉี ตอนนี้จึงห้ามให้แม่บ้านจำได้เด็ดขาด
เป็นอย่างที่คิด สวีเค่อสะพายกระเป๋านักเรียนวิ่งไปหาแม่บ้าน แต่นิ้วเล็ก ๆ ที่ชี้ไปกลับไม่ได้ชี้ทางกลับบ้าน หากชี้ไปยังถนนการค้าฝั่งตรงข้าม
ที่นั่นคือ “ดาวเคราะห์แห่งความสุข” หลังเลิกเรียนของเขา
“เด็กคนนี้ ทำไมยังดูมีความสุขขนาดนั้น?” เจียงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกไม่เข้าใจ
ถึงอย่างไร พ่อของเขาก็เพิ่งถูกคนฆ่าตาย
“คนในบ้านปิดข่าวเรื่องนี้จากเขา บอกแค่ว่าสวีเฟิงไปต่างประเทศเพื่อทำงานวิชาการ”
ชิวอิ่งอธิบายเสียงเบา “อีกอย่าง ฉันสืบมาแล้วว่าสวีเฟิงเข้มงวดกับลูกชายคนนี้มาก เป็นพ่อเข้มงวดแบบดั้งเดิม สำหรับเขา การที่พ่อไม่อยู่บ้านอาจเป็นอิสระที่หาได้ยากก็ได้”