หยางหมิงเอ๋ยหยางหมิง ฉันเริ่มสงสัยอย่างจริงจังแล้วว่านายตั้งใจทำ
นี่มันไม่ใช่มาขอความช่วยเหลืออะไรทั้งนั้น นี่มันเป็นการป้อนอาหารอย่างแม่นยำ ให้ทนายโสดอย่างเขาได้กินข้าวหมาโดยเฉพาะ!
ไอ้เด็กนี่ กล้าขึ้นทุกวันจริง ๆ!
หน้าจอมือถือสว่างขึ้นอีกครั้ง ข้อความที่เต็มไปด้วยความร้อนใจของหยางหมิงเด้งขึ้นมา
"ทำไงดีครับทนายเจียง ผู้พิพากษาจงพูดประชดหรือเปล่า? ผู้พิพากษาคนหนึ่งจะมาชอบของกินข้างทางแบบนี้ได้ยังไงกัน?"
มองดูข้อความนี้ เจียงเฟิงถึงกับแยกไม่ออกสักพักว่าหยางหมิงโง่จริง ๆ หรือกำลังอวดรวยแบบเนียน ๆ
แต่พอคิดอีกที ก็พอจะเข้าใจได้ สภาพที่จงเจี๋ยแสดงออกมาในตอนนี้ผิดปกติเกินไปจริง ๆ ผู้หญิงวัยสามสิบสองที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว กินเสียบไม้ไม่กี่บาทในตลาดกลางคืนที่เต็มไปด้วยควันไฟ แล้วยังตื่นเต้นได้ขนาดนี้ มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
ยิ่งกว่านั้น ระหว่างหยางหมิงกับจงเจี๋ย มันมีช่องว่างของชนชั้นที่แทบจะเป็นคนละโลก กังวลและไม่มั่นใจของเขามันก็เป็นเรื่องปกติที่สุด
นิ้วของเจียงเฟิงเคาะลงบนหน้าจอ
"กำหนดการต่อไปของพวกนายคืออะไร?"
"ผมซื้อตั๋วหนังรอบดึกที่สุดไว้แล้วครับ"
หืม?
เห็นข้อความนี้ คิ้วของเจียงเฟิงเลิกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าแฝงความหมายลึกซึ้ง
ไอ้เด็กนี่ ก็ไม่ได้โง่จนไร้ทางสว่างเสียทีเดียวนี่นา
ซื้อตั๋วหนังรอบดึกที่สุด ถ้าผู้หญิงยอมไปด้วยกันเอง นี่ก็เป็นการที่ทั้งคู่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดออกมา เป็นนัยว่าคืนนี้ไม่ต้องกลับบ้านก็ได้
แต่เพียงวินาทีถัดมา ข้อความใหม่ของหยางหมิงก็ทำลายจินตนาการของเจียงเฟิงลงอย่างสิ้นเชิง
"เพราะตั๋วหนังรอบดึกที่สุดถูกสุดครับ ตอนจีบกันก่อนหน้านี้ ผมเพื่อประหยัดเงินก็เลยซื้อบ่อย ๆ"
เจียงเฟิงมองบรรทัดนั้น มุมตากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้