“นายจะพูดอะไร?”
ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าของเซี่ยเวยไม่ถึงครึ่งวินาที ก่อนจะกลับไปนิ่งเฉยเย็นชาอย่างรวดเร็ว
เจียงเฟิงไม่ได้สนใจคำถามของเขา กลับเอ่ยชื่อหนึ่งขึ้นมาราวกับกำลังคุยเรื่องทั่วไป
“เซี่ยเวย”
“อัจฉริยะสาขาวิศวกรรมเครื่องกล มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเจียงหนาน ผู้เรียนต่อปริญญาเอกโดยตรง”
น้ำเสียงของเจียงเฟิงไม่ดังนัก แต่กลับเหมือนก้อนหินที่ตกลงในห้องสอบสวนอันเงียบสงัดราวผืนน้ำนิ่ง ก่อระลอกคลื่นขึ้นมา
“ตั้งแต่เด็ก นายก็เป็นลูกคนอื่นที่พ่อแม่ชอบเอาไปพูดถึง ทั้งการแข่งขันสิ่งประดิษฐ์ระดับเมืองและการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก นายอาศัยความสามารถจริงเหยียบพวกเด็กเส้นจนจมดิน แล้วกระโดดชั้นเข้าโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำของมณฑล”
“รางวัลชนะเลิศจากการแข่งขันความคิดสร้างสรรค์ด้านวิศวกรรมเครื่องกลระดับประเทศ ทำให้นายกลายเป็นเด็กโปรดในสายตาบรรดาศาสตราจารย์อาวุโสของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเจียงหนาน ทั้งที่ยังไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ”
“ตั้งแต่เรียนปริญญาตรี นายก็ได้ทำงานทดลองกับสวีเฟิง ผู้เชี่ยวชาญแถวหน้าของวงการวัสดุวิศวกรรม พอขึ้นปีสี่ก็ได้รับสิทธิ์เข้าศึกษาต่อโดยไม่ต้องสอบ กลายเป็นนักศึกษาปริญญาเอกของเขาโดยตรง”
ทุกประโยคที่เจียงเฟิงพูด ราวกับเคาะลงบนประวัติอันรุ่งโรจน์ของเซี่ยเวยเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“อาจารย์สวีเฟิงที่นายฆ่า เป็นบุคคลระดับแนวหน้าของประเทศในสาขาวิจัยเหล็กกล้าพิเศษสำหรับเครื่องจักรกล”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด นายคงเป็นผู้สืบทอดวิชาของเขา และเป็นแขกคนสำคัญของบริษัทวิศวกรรมชั้นนำทั้งหลายในอนาคต”
“ขอแค่อดทนผ่านไปอีกไม่กี่ปี เงินทอง สถานะ และอนาคต ทุกอย่างก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม”