มุมปากของสยงอวี้เจ้ายิ้มเย็นชา
เขารู้ดีว่า ทุกคนในที่นี้ รวมถึงผู้พิพากษา ต่างรู้ว่าเขากำลังเล่นสำนวน
แต่แล้วไง?
คำพูดของฉัน ในกรอบของกฎหมาย มีความเป็นไปได้ที่ผู้พิพากษาจะรับฟัง!
ฉัน เก่งขนาดนี้!
ไม่พอใจ? อดทนไว้
ขณะนั้น เจียงเฟิงฟังคำพูดอันยอดเยี่ยมนั้นจบ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
ไม่แปลกที่สยงอวี้คนนี้จะได้รับการขนานนามว่า "อัจฉริยะ" ความสามารถในการชี้ขาวเป็นดำนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
สามารถเปลี่ยนบั๊กที่เกิดจากการปรับแต่งเกมของตัวเองได้ไม่ดี ให้กลายเป็นคำพูดที่ว่าเป็นการออกแบบเฉพาะตัวสำหรับโครงสร้างรถไฟฟ้า แล้วค่อย ๆ ดึงแนวคิดที่ดูเหมือนวิทยาศาสตร์อย่าง "การนำพลังงานกลับมาใช้ใหม่" ออกมาได้อย่างราบรื่น
ความสามารถในการเล่นสำนวนแบบนี้ เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะจริง ๆ
เจียงเฟิงไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับสนใจขึ้นมาจริง ๆ เขาอยากดูให้รู้ว่า อัจฉริยะผู้เคยรุ่งโรจน์คนนี้ จะสามารถเปลี่ยนลีลาได้อีกกี่แบบ
อย่างไรเสีย จุดที่เขาต้องโต้แย้งเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ได้มีเพียงจุดเดียว
จากนั้น ศาลก็กลายเป็นเวทีโชว์เดี่ยวของสยงอวี้ไปอย่างสิ้นเชิง งานเลี้ยงแห่งการเล่นสำนวนอันถึงจุดสูงสุด
โหมดวิกฤตซอมบี้ของ CS ปะทะกับโหมดชีวภาพของฝันหมื่นดวงดาว
สยงอวี้ชี้ให้เห็นว่า ซอมบี้ของ CS เป็นผลผลิตจากการติดเชื้อไวรัสที ลักษณะทางศิลปะคือเส้นเลือดดำที่ปูดขึ้นมาและเนื้อเน่าที่เห็นได้ชัด
"ส่วนโหมดชีวภาพของฝันหมื่นดวงดาวเรา เป็นทหารระดับซูเปอร์ที่ถูกดัดแปลงโดยมนุษย์ โดยพื้นฐานแล้วยังเป็นมนุษย์"
"ตั้งแต่สไตล์ศิลปะจนถึงฉากหลัง ทั้งสองแตกต่างกันคนละทิศคนละทาง จะพูดเรื่องละเมิดได้อย่างไร?"
ส่วนการลอกเลียนแบบโหมด "สมรภูมิใหญ่"
สยงอวี้เรียกภาพเปรียบเทียบการโจมตี-ป้องกันแบบ 32 ต่อ 32 ของสองเกมขึ้นมา
"ทุกท่านโปรดดู ธงของ "สมรภูมิใหญ่" ของชวงซี เมื่อยึดได้จะค่อย ๆ ถูกชูขึ้นอย่างช้า ๆ"
นิ้วของสยงอวี้เลื่อนผ่านหน้าจอ ชี้ไปยังอีกรูปหนึ่ง