ทุกอย่างเป็นเพราะความรับผิดชอบที่ไม่เต็มที่ของฉัน!
ฉันเองที่เป็น "พ่อที่ขี้เกียจ" คนนั้น!
ที่หวงเชิงอี้กลายเป็นแบบทุกวันนี้ มันคือหนามที่ถอนไม่ออกในใจของหวงปัวมาโดยตลอด
เขาคิดไม่ตก ลูกชายที่เขาภาคภูมิใจ เด็กอัจฉริยะที่ฟ้าลิขิต ทำไมถึงทนรับความพ่ายแพ้ของคดีความแม้แต่คดีเดียวไม่ได้?
วันนี้ คำพูดของเจียงเฟิงเหมือนกุญแจดอกหนึ่ง ที่เสียบเข้าไปในกล่องหัวใจที่ถูกล็อกมานาน
เขาเข้าใจแล้ว!
ต้นตออยู่ที่ตัวเขาเอง!
เป็นตัวเองที่วุ่นวายกับงาน เป็นตัวเองที่ละเลยการอบรมสั่งสอน เป็นตัวเองที่ไม่เคยก้าวเข้าไปในโลกภายในของลูกชายจริง ๆ สักครั้ง!
เขาคิดว่าการส่งลูกชายไปเรียนโรงเรียนดังในต่างประเทศ ให้ปัจจัยทางวัตถุที่ดีที่สุด ก็ถือว่าทำหน้าที่พ่อได้แล้ว
แต่เขาไม่เคยอยู่เคียงข้างลูกชายในการเติบโต ไม่เคยสอนให้เขารู้จักเผชิญกับอุปสรรคและความล้มเหลว
ดังนั้น หวงเชิงอี้จึงพังทลายลงทั้งวิญญาณในการพ่ายแพ้ครั้งแรก
"เป็นความบกพร่องของฉันเอง..."
ริมฝีปากหวงปัวขยับ เสียงแหบพร่า ราวกับใช้กำลังทั้งหมดที่มี
"ฉัน... มีความผิด..."
เขาเงยหน้าขึ้น แสงไฟบนเพดานจี้จนตาทั้งสองข้างเจ็บแปลบ น้ำตาก็ไหลทะลักออกมาในที่สุด
เขาไม่ได้ตะโกนอะไร เพียงแค่ร้องไห้อย่างไม่มีเสียง จิตวิญญาณทั้งร่างเหมือนถูกสูบออกไปในชั่วพริบตา
"จับฉันไปเลย..."
"จับฉันไปเลย..."
เขาพึมพำกับตัวเอง วินาทีถัดมา เขาก็กระชากคอเสื้อของเหล่าเวินจวิ้นที่อยู่ข้าง ๆ อย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ
"เร็ว! โรงเรียนฝึกอบรมพ่อแม่ของแกน่ะ เปิดเลยตอนนี้! ฉันจะสมัครเป็นคนแรก! ฉันต้องเข้าไป! ฉันต้องเรียนรู้วิธีเป็นพ่อที่มีคุณสมบัติ!"
เหล่าเวินจวิ้นแทบจะร้องไห้ เขารู้สึกว่าคนที่ตัวเองจับอยู่เป็นคนบ้า
"นาย... นายบ้าไปแล้ว! ตอนนี้นายต้องโต้แย้ง! มาช่วยฉันสิ!"