เสียงของเจียงเฟิงไม่ดังนัก แต่กลับกระจายชัดเจนไปทั่วทุกมุมของศาล
“ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ข้อ 24 วรรค 6 กำหนดว่า หากผู้พิพากษามีการกระทำอันไม่ชอบด้วยกฎหมายอื่นใด
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อความเที่ยงธรรมในการพิจารณาคดี คู่ความและผู้รับมอบอำนาจตามกฎหมายมีสิทธิยื่นคำร้องขอให้ผู้นั้นถอนตัวจากการพิจารณาคดี”
เกาปินฟังจบ ขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น
ผู้พิพากษาเซียวฉัวฮุยที่นั่งอยู่ข้างกายเขา แววตาเผยความหวั่นไหวที่ยากจะจับต้องวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกความสงบนิ่งที่จงใจสร้างขึ้นมาปกปิดเอาไว้
น้ำเสียงของเกาปินจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะบทกฎหมายที่เจียงเฟิงอ้างถึง ไม่ใช่แค่ความบกพร่องทางกระบวนการอีกต่อไป!
นี่คือการกล่าวหาว่ามีการละเมิดกฎหมายอย่างร้ายแรง!
“ขอให้คุณชี้แจงข้อเท็จจริง บอกให้ชัดเจนว่า ในคณะผู้พิพากษาสามคนของเรา ใครมีความประพฤติไม่ชอบด้วยกฎหมาย? และส่งผลต่อความเที่ยงธรรมในการพิจารณาคดีอย่างไร?”
“ได้ครับ” เจียงเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงนิ่งสงบ
“ผมเห็นว่า ผู้พิพากษาทั้งสามท่านที่นั่งอยู่ในศาลนี้ ในการพิพากษาชั้นอุทธรณ์ ได้มีคำพิพากษาที่มีความลำเอียงอย่างรุนแรง!”
“ซึ่งส่งผลโดยตรงให้จำเลยเจียงเทาได้รับการกำหนดโทษที่เบากว่าที่ควรอย่างร้ายแรง”
“ดังนั้น ผมจึงมีเหตุผลอันควรสงสัยว่าทั้งสามท่านอาจได้รับผลประโยชน์บางอย่างจากครอบครัวของผู้ต้องหา หรือรับคำสั่งบางอย่าง จึงจงใจลงโทษเบาในการพิจารณาคดี ด้วยเหตุนี้ ผมจึงสงสัยอย่างยิ่งในความเที่ยงธรรมของทั้งสามท่าน จึงขอให้ทุกท่านถอนตัวจากการพิจารณาคดีทั้งหมด”
อะไรนะ?!
ดวงตาของเกาปินแทบถลนออกมาจากเบ้าตา!
เขาฝันไปก็ไม่ถึงว่า เจียงเฟิงจะกล้าพูดคำที่เสียดแทงหัวใจเช่นนี้ในศาลอันศักดิ์สิทธิ์!