เจียงเฟิงมองหลี่จิ้งที่กอดแขนเสื้อเขาแน่น ร้องไห้จนสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขน สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
เขายิ้มบางๆ มือขวาโอบกอดเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือซ้ายลูบหัวเล็กๆ ของเธอเบาๆ
"เสี่ยวจิ้ง ทุกคนที่กลายเป็นนักสู้ที่ยืนหยัดด้วยตัวเองได้ ต้องผ่านการชำระล้างด้วยเลือดและไฟ"
"นี่คือราคาที่เธอต้องจ่ายเพื่อการเติบโต"
ความคิดของเจียงเฟิงลอยกลับไปยังตัวเองเมื่อหลายปีก่อนโดยไม่รู้ตัว
วันที่ต้องไปทำงานในหน่วยงานราชการ ไม่เหมือนกันหรือไง?
การรอคอยอย่างไร้จุดหมาย ถูกมองข้ามอย่างสิ้นเชิง เหมือนอากาศที่หายใจได้
บางครั้งเพื่อที่จะรอตัวบุคคลสำคัญคนหนึ่ง ต้องนั่งยองๆ อยู่ที่บันไดหลายวันหลายคืน ถูกคนมองว่าเป็นขอทาน ถูกดูถูกและไล่ต้อน
แม้แต่ผู้ความก็ไม่เข้าใจ ด่าเสียยับเยิน...
แต่นี่คือความเป็นจริง
ในเมื่อไม่มีทรัพยากรหรือเบื้องหลังใดๆ หากอยากจะฝ่าฟันด้วยตัวเอง ก็ต้องทนรับความอัปยศที่คนธรรมดาทนไม่ได้ แบกรับภาระที่คนธรรมดาแบกไม่ไหว
ขัดเกลาตัวเอง หลอมหลอมจิตใจ จนกว่าจะถึงวันที่ความแข็งแกร่งแตกออกจากดักแด้กลายเป็นผีเสื้อ
เมื่อโด่งดังไปทั้งโลกก็รู้จัก
ถึงวันนั้น โลกทั้งใบจะยิ้มแย้มและเคารพเธอ
เจียงเฟิงลูบผมของหลี่จิ้งด้วยความเอ็นดู
พูดแล้ว นี่เป็นคดีแรกที่หลี่จิ้งรับผิดชอบด้วยตัวเองอย่างแท้จริง
ผลปรากฏว่า แค่เริ่มต้นก็เป็นคดีลักลอบขายยาเสพติดที่เกี่ยวข้องกับการชิงดีชิงเด่นของหลายฝ่าย
ระดับความยากขนาดนี้ สำหรับมือใหม่อย่างเธอ ไม่ต่างจากการเริ่มต้นในนรก
ถึงแม้จะให้ตัวเองตอนอายุ 24 ปีจัดการ ก็ต้องปวดหัวจนยุ่งวุ่นวาย หรืออาจจะทำพังเลยก็ได้