การที่อัยการเป่าร่วมมือกับบริษัทยาของตระกูลซุน เป็นรอยร้าวเพียงหนึ่งเดียวบนหลักฐานที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งไร้ที่ติของฝ่ายโจทก์ที่อาจถูกฉีกออกได้
และสิ่งที่เขาต้องทำ ก็คือการฉีกรอยร้าวนี้ ให้กลายเป็นเหวลึกที่นำไปสู่ความบริสุทธิ์ ด้วยวิธีที่รุนแรงที่สุด
กระบวนการนี้ แค่ฟังก็แทบทำให้ผู้ความที่ใจไม่แข็งพอช็อกคาที่ได้เลย
แม้แต่ผู้อำนวยการหลิวเฟิ่งเซี่ย หลังฟังแผนการส่วนแรกจบ ก็ยังอึ้งไปสามนาทีเต็ม สายตาจดจ่อไปด้วยความตะลึงและความเหลือเชื่อ
...
ร่างของเจียงเฟิงและหลี่จิ้งปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องเยี่ยม
ผ่านกระจกกันกระสุนหนาทึบ ถังชื่อจวิ้นรออยู่ที่นั่นแล้ว สวมชุดนักโทษสีเทา แต่สายตายังคงเฉียบคม
เขาไม่ได้ถามถึงตัวตนของเจียงเฟิงในทันที แต่กลับมองข้ามเขาไป จ้องมองหลี่จิ้งอย่างร้อนรน
"คุณหลี่ ลูก ๆ... ลูก ๆ เป็นยังไงบ้าง?"
เสียงของเขาผ่านโทรศัพท์เข้ามา ปนกับเสียงรบกวนเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจกลบความกังวลอันลึกซึ้งนั้นได้
ทั้งที่ติดคุก ใกล้จะตาย แต่สิ่งที่เขาห่วงใย ยังคงเป็นเด็ก ๆ ที่ขาดยาไม่ได้ในสถานพินิจกลุ่มนั้น
โรคลมชัก ถ้าไม่สามารถยับยั้งไว้ได้ตลอด มันคร่าชีวิตคนได้จริง ๆ
"เด็ก ๆ..."
หลี่จิ้งกลืนก้อนสะอื้นลงคอ คำพูดที่เหลือก็พูดไม่ออก
แสงในดวงตาถังชื่อจวิ้นหรี่ลง เขาถอนหายใจยาว ๆ ราวกับถูกดูดพลังทั้งหมดออกไปในพริบตา
เขาเข้าใจแล้ว
"ท่านผู้อำนวยการถัง อย่ากังวลไป"
เจียงเฟิงนั่งลงอย่างสงบ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เสียงหนักแน่นและทรงพลัง
"ผมมาที่นี่ เพื่อแก้ไขเรื่องนี้เอง"
ถังชื่อจวิ้นจึงหันมามองชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ สายตาแฝงไปด้วยการประเมิน