เกาปั๋วอี้จะไม่รู้เองได้ไงว่างบเหล่านี้มาจากไหน
อำนาจกับความโสโครก คือคำจำกัดความของตัวเลขมหาศาลเหล่านี้
เมื่อพวกมันถูกเปิดโปงใต้แสงไฟ บัญชีสีแดงชาดนั้นก็จะซึมซาบกลิ่นเน่าเหม็นจากข้างในออกมา
และจุดศูนย์กลางของความเน่าเฟะ ก็คือหัวใจที่เน่าสลายมานานของเขา เกาปั๋วอี้ นี่เอง
พอหัวใจดองนี้ถูกควักออกมาต่อหน้าคนทั้งโลก กลิ่นเหม็นคลุ้งกระจายนั้นก็จะประกาศการตายทางสังคมอย่างสมบูรณ์ของเขา
"ไม่… อย่าพูดแล้ว ทนายเจียง"
เกาปั๋วอี้บดฟันหลังจนแตก ดวงตาสีเลือดนั้นจ้องล็อกเจียงเฟิงไม่ปล่อย
เขาคิดไม่ออกแล้วจริง ๆ ผู้ชายคนนี้จะช่วยเขา หรือจะทำลายเขากันแน่!
ด้วยฝีมือระดับเจียงเฟิง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ว่าเบื้องหลังงบก้อนนี้มีฉลามยักษ์น้ำลึกตัวไหนร้อยเอวไว้
เธอรู้ แต่เธอไม่พูด นี่ไม่ใช่ความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดของพวกเราหรือไง?!
"ศาสตราจารย์โกว่ ผมกำลังว่าความให้คุณอยู่นะ"
สีหน้าของเจียงเฟิงงงงวยและไร้เดียงสา
"งบก้อนนี้ต่างหากที่พิสูจน์ว่าคุณมีทรัพย์มั่งคั่ง ตัดทอนโอกาสที่คุณจะไปปล้นสวีเฟิงทางตรรกะเสียสิ้นเชิง แล้วทำไมคุณถึงไม่ให้ผมพูดล่ะ?"
กร๊าก—
เสียงดังแหวกแหววดังขึ้นจากปากของเกาปั๋วอี้
ความโกรธและความกลัวสุดขั้ว ทำให้เขากัดฟันตัวเองขาดทั้งซี่
กลิ่นคาวเลือดปนเศษฟัน ทะลักแช่มปากในพริบตา
ความฝันเรื่องความบริสุทธิ์ พังทลายราบคาบในวินาทีนี้
เขาไม่ใช่คนโง่
ในที่สุดเขาก็มองทะลุเจตนาแท้จริงใต้ใบหน้าไร้พิษภัยของเจียงเฟิง
"เจียงเฟิง! ไสหัวไปเลย!" เกาปั๋วอี้คำรามจนดูเหมือนคนบ้า
เขารู้ดีว่าพอต้นทางของงบก้อนนี้ถูกขุดคุ้ยลึก ๆ รายชื่อยาวเหยียดเท่าไหร่ที่จะต้องฝังรวมไปด้วย!