ถ้อยคำของเจียงเฟิงเปรียบเสมือนค้อนหนัก ทุบทำลายเส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์ที่ซูเต๋อก้าวเดินมาอย่างราบรื่น และยิ่งทุบทำลายศรัทธาในวิชาชีพอัยการที่เขาภาคภูมิใจ
เขารู้ว่าตัวเองจบสิ้นแล้ว
เขาถูกผลประโยชน์และทางลัดกัดกร่อนจนหมดสิ้น
ภายในห้องพิจารณาคดี เหลือเพียงเสียงร้องไห้โฮที่อัยการหนุ่มพยายามข่มไว้แต่ไม่สำเร็จ
บนบัลลังก์พิพากษา เกาเหลียนเชิงกับผู้พิพากษาอีกสองคนสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย
“ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย แต่กลับใจร้อนเกินไป” เกาเหลียนเชิงถอนหายใจในใจ “การไต่สวนครั้งนี้ของเจียงเฟิง ก็เหมือนดึงเขากลับมาจากเหวลึกแห่งอำนาจ ตรงริมหน้าผา”
อำนาจคือยาพิษที่ทำให้คนคลุ้มคลั่งได้
ภายในห้องสังเกตการณ์
อวี่เหยียนยืนประสานมือไว้ด้านหลัง สายตาทอดผ่านกระจกไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มผู้กำลังพังทลาย น้ำเสียงทุ้มลึก
“การถูกอำนาจกัดกร่อน ไม่ใช่เรื่องยากเลย”
“เรื่องยากคือการรักษาศรัทธาของตัวเองไว้ท่ามกลางวังวนแห่งอำนาจ แล้วใช้มันผ่าความมืดมิด เพื่อสร้างประโยชน์ให้ประชาชน”
เมื่อได้ฟัง เซี่ยหยวนเผิงและผู้พิพากษาคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกหนักอึ้งในใจ และเห็นด้วยอย่างยิ่ง
เส้นทางนี้ช่างยากเย็นเหลือเกิน
ตึง!
เสียงค้อนพิพากษาใสกังวาน ดังก้องทะลุทั่วทั้งห้องพิจารณาคดี!
“ทุกคนยืนขึ้น!”
เจียงเฟิงยืดตัวตรง สายตาสงบนิ่งมองไปยังบัลลังก์พิพากษา
ช่วงเวลาสุดท้ายมาถึงแล้ว
เสียงทรงอำนาจของเกาเหลียนเชิงดังขึ้น ทุกถ้อยคำหนักแน่นประหนึ่งเคาะลงในใจทุกคน
“คดีนี้ สำนักงานอัยการเขตเฉิงเป่ย เมืองเทียนไห่ ฟ้องจำเลยเซี่ยเวยในความผิดฐานตั้งใจฆ่าผู้อื่น...”
“หลังจากศาลนี้ไต่สวนแล้ว มีคำพิพากษาดังต่อไปนี้”
“ข้อหนึ่ง หลักฐานลายนิ้วมือที่ฝ่ายอัยการยื่นเสนอ ไม่อาจระบุช่วงเวลาที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน จึงไม่มีความเฉพาะเจาะจงเพียงพอและยังเป็นหลักฐานที่น่าสงสัย”