“เจียงเฟิง... นายหมายความว่ายังไง?”
เสียงของซูเต๋อตึงขึ้น สีหน้ามืดครึ้มลงในทันที
บนบัลลังก์พิพากษา เกาเหลียนเซิ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย สังเกตเห็นกระแสในห้องที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงปล่อยให้เจียงเฟิงพูดต่อ
สายตาของเจียงเฟิงกวาดผ่านใบหน้าแข็งค้างของซูเต๋อ น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่แม่นยำราวกับมีดผ่าตัด
“อัยการซู นายใส่ใจกับการไต่สวนครั้งนี้มากเกินไป”
“นายต้องการมัน ต้องการชัยชนะที่สร้างแรงสั่นสะเทือน เพื่อเพิ่มผลงานชิ้นสำคัญที่สุดลงในประวัติการทำงานของนาย”
“เพราะอย่างนั้น ตอนที่คดียังขาดหลักฐานชี้ขาด นายจึงรีบนำทุกอย่างที่มีมาปะติดปะต่อเป็นวงจรหลักฐานที่ดูสมบูรณ์แบบ”
“วงจรที่สมบูรณ์แบบจนทุกคน รวมถึงตัวนายเอง ต่างเชื่อสนิทใจ”
“สุดท้าย นายก็ผลักเซี่ยเวยขึ้นไปนั่งที่จำเลยได้สำเร็จ”
ทุกครั้งที่เจียงเฟิงพูดจบประโยค ใบหน้าของซูเต๋อก็ซีดลงอีกเล็กน้อย
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด การประเมินผลงานครั้งสำคัญของนายจากทางมณฑลน่าจะใกล้เข้ามาแล้วใช่ไหม?”
คำพูดนี้เหมือนเข็มที่แทงทะลุเส้นประสาทซึ่งตึงเขม็งของซูเต๋อได้อย่างแม่นยำ
“เพราะอย่างนั้นนายถึงได้ร้อนใจ”
“นายต้องปิดคดีใหญ่ที่คนทั้งเมืองเทียนไห่จับตามองให้ได้ก่อนการประเมิน แล้วใช้ผลงานครั้งนี้กดคู่แข่งทุกคนให้จมดิน”
เสียงของเจียงเฟิงไม่ได้ดัง แต่ทุกคำกระแทกลงกลางใจซูเต๋อ
“สิ่งที่นายเอามาใช้ก็คือ ‘ความจริง’ ที่ดูสมบูรณ์แบบ แต่แท้จริงแล้วเต็มไปด้วยช่องโหว่ ใช่ไหม?”
“นาย!”
ดวงตาของซูเต๋อแดงก่ำในพริบตา ข้อนิ้วที่ยันโต๊ะอยู่ซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป ร่างกายสั่นเทาควบคุมไม่อยู่
“นายพูดเหลวไหล!” เขาคำรามเสียงต่ำ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความตื่นตระหนกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต