เจียงเฟิงมองหลี่จิ้งที่นอนคว่ำหน้าหลับไม่รู้เรื่องบนโต๊ะ พลางถอนหายใจอย่างจนใจ
ตอนแรกก็แค่คิดว่าสนุกดี อยากเห็นท่าทางจนมุมของเด็กสาวคนนี้ เลยแกล้งหลอกให้เธอซวยหน่อย
ใครจะรู้ว่าเธอจริงจังขนาดนั้น ตั้งใจลอกไปตั้งสี่สิบกว่ารอบ
มองเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเธอ ความรู้สึกสนุกจากการแกล้งในใจเจียงเฟิงก็ค่อย ๆ กลายเป็นความรู้สึกผิดเล็ก ๆ
เขาปรับท่านั่งให้ขาของตัวเองมั่นคงขึ้น เพื่อให้เธอนอนหลับได้สบายขึ้น
“หลับไปแล้วเหรอ?” ชิวอิ่งเงยหน้าจากเอกสาร เสียงเบามาก
“จะให้ส่งกลับบ้านไหม?”
หลี่จิ้งย้ายมาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ใกล้สำนักงานกฎหมาย เดินแค่สิบนาทีก็ถึง
เจียงเฟิงส่ายหน้าเบา ๆ
“ถ้าปลุกเธอตอนนี้ คืนนี้เธอคงไม่ได้นอนหลับพอดี”
“ให้เธอนอนไปเถอะ เด็กคนนี้นอนหลับสบายมาก พอนอนไม่ค่อยหลับเมื่อไหร่เขาก็จะตื่นเอง”
“พอนอนไม่ค่อยหลับเมื่อไหร่เขาก็จะตื่นเอง”
ชิวอิ่งมองสลับไปมาระหว่างเจียงเฟิงกับหลี่จิ้ง มุมปากยิ้มอย่างมีความหมาย
“แล้วคุณล่ะ?”
“ฉันเหรอ? ก็ถือว่าเป็นทำงานล่วงเวลาแล้วกัน” เจียงเฟิงยิ้มตอบ
ชิวอิ่งเลิกคิ้วขึ้น: “คุณเจียง กฎห้ามทำงานล่วงเวลาที่คุณตั้งเอง ตอนนี้คุณจะนำแหกกฎเองเหรอ?”
“กฎห้ามทำงานล่วงเวลาที่คุณตั้งเอง ตอนนี้คุณจะแหกกฎเองเหรอ?”
พูดจบไม่ทันขาดคำ ประตูสำนักงานก็ถูกผลักเบา ๆ
เสียงดังเอี๊ยด
หลิวซูชางเดินเข้ามา เธอสวมชุดสูทกระโปรงเข้ารูป ผมยาวเป็นลอนสยายตามจังหวะก้าวเดิน พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมา
“คุณหลิว?” ชิวอิ่งรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
น้ำเสียงของหลิวซูชางอ่อนโยนราวกับน้ำในฤดูใบไม้ผลิ: “เห็นไฟในออฟฟิศคุณยังติดอยู่ คิดว่าคงกำลังยุ่งอยู่ เลยเอาอาหารดึกมาฝาก”