ถ้อยคำของเจียงเฟิงเปรียบเสมือนหยดพิษไร้เสียง ที่ค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปในสมองของเจียงผิง
สมองของเขาพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ใช่แล้ว
เย่กู้ หัวหน้าทนายความของซิ่งฝูตี้ชาน คนที่รับปากตบหน้าอกรับรองว่าจะช่วยทั้งครอบครัวของเขาให้รอดได้ หายไปไหน?
เขาวิ่งมาที่นี่เพื่อช่วยตัวเอง
แล้วใครเล่าอยู่ที่ศาลสูง กำลังแก้ต่างให้เจียงอู่ ลูกชายของเขา?
ก่อนเปิดการไต่สวน คำสัญญาที่เย่กู้กล่าวอย่างมั่นหน้ามั่นใจยังคงก้องอยู่ในหู
"รับรองได้ว่าลูกนายไม่เป็นอะไร ยังไงก็ปล่อยตัวเพราะบริสุทธิ์แน่นอน"
แต่ตอนนี้ สถานการณ์แบบนี้ มันไปกันใหญ่แล้วหรือเปล่า?
เห็นเจียงผิงแข็งทื่อไปทั้งตัวอย่างนั้น เสียงของเจียงเฟิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง เรียบนิ่ง แต่ทุกคำแทงทะลุหัวใจ
"ในสถานการณ์ที่ไม่มีทนายแก้ต่างอยู่ด้วย ทนายฝ่ายผมต้องพิสูจน์ต่อศาลเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น"
"พิสูจน์ว่าลูกชายคุณรู้ว่า การกินอุจจาระของตัวเอง จะทำให้เขาสลับจากลักษณะ 'คนบ้า' กลายเป็น 'คนบ้าที่มีสติ' ได้"
"แค่พิสูจน์ได้เท่านี้ มันเป็นข้อเท็จจริงที่เพียงพอต่อการกล่าวหาว่าเขาไม่ฆ่าคนโดยเจตนาแล้ว"
สายตาของเจียงเฟิง มองราวกับกำลังพินิจของเล่นที่พังแล้วชิ้นหนึ่ง
"ส่วนคุณ ที่กำลังแสดงละครแสร้งเป็นโรคจิตเภทอยู่ที่นี่ ถโบลโป้งออกแล้วอย่างหมดท่า"
"อย่างนั้น ทั้งครอบครัวของคุณ ก็จะได้เข้าคุกพร้อมหน้ากันอย่างเรียบร้อย"
"แน่นอน คุณจะทำการแสดงต่อไปก็ได้ จะโถมจนอวัยวะเบื้องล่างแหลกเหลว แล้วรอสถาบันตรวจพิสูจน์ตอกตราสั่ง 'แสร้งทำ' เป็นบทสรุปสุดท้ายก็ได้เช่นกัน"
พูดจบ เจิงเฟิงก็แคยืนมองเขาอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ พร้อมรอยยิ้มเย็นเยือก
คำพูดนี้ ได้ดูดแรงทั้งหมดของเจียงผิงออกไปจนหมดสิ้น
เขาทรุดกายลงด้วยความอ่อนแรง ในที่สุดเขาก็ใจไม่กล้าปิด ซึ่งตอนนี้ก้าวเข้าสู่ทางตันที่ไม่มีทางออกมาแล้ว