ของว่างเคลื่อนที่...
เจียงผิงกับภรรยามองสัตว์มีชีวิตที่วิ่งวุ่นเต็มพื้น แล้วต่างก็ตาลาย
เจียงผิงรู้ดีว่าฝีมือการแสดงของภรรยาเขาจบลงตรงนี้แล้ว
ถ้าเล่นต่อไป ทั้งคู่ก็จะถูกเปิดโปงพร้อมกัน
แววตาของเขาฉายแววความบ้าคลั่งอันโหดร้ายวาบหนึ่ง จากนั้นก็หันตัวอย่างรวดเร็ว ใช้สันมือฟาดเข้าที่ต้นคอภรรยาอย่างแม่นยำ!
"เอ่อ!"
ภรรยาเขาไม่ทันได้ส่งเสียงแม้แต่แค่นเดียว ก็ทรุดฮวบลงกับพื้น สลบไสลไปเลยทันที
ตัดภาระสุดท้ายทิ้งไปได้แล้ว
เจียงผิงค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาสีแดงก่ำกวาดมองบรรดา "ของว่าง" ที่วิ่งวุ่นอยู่เต็มพื้น
สติสัมปชัญญะของเขา ในขณะนี้ ได้ตกลงสู่ห้วงเหวแห่งความบ้าคลั่งอย่างสิ้นเชิง
เขาก้มลง คว้าหนูตัวหนึ่งที่ยังดิ้นรนอยู่ขึ้นมาป้อนเข้าปากทันที
แล้วก็หยิบอีกตัว...
ราวกับคนป่าที่กินดิบทั้งเลือดทั้งเนื้อ!
ภาพฉากนี้ ทำให้ห้องไลฟ์ทั้งห้องเงียบสนิทในทันที
เบื้องหลังจอ ผู้ชมนับไม่ถ้วนหน้าซีดเผือด ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับมีคลื่นยักษ์
"เขา...เขากินจริงๆ...คนปกติทั่วไปจะทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?"
"นี่ไม่ใช่คนโหดร้ายแล้ว นี่มันปีศาจชัดๆ!"
"ฉันผิดแล้ว ฉันผิดจริงๆ ฉันละอายใจกับความคิดที่เคยสงสารเขาเมื่อกี้!"
ในห้องไลฟ์ คอมเมนต์สองสามอันที่แวบผ่านมาเพื่อตั้งคำถามว่าขั้นตอนการตรวจพิสูจน์มันโหดร้ายเกินไป ถูกกระแสคลื่นเสียงโกรธแค้นกลืนหายไปในพริบตา
สายตาของเจียงเฟิงกวาดผ่านคอมเมนต์เหล่านั้น ดวงตาไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย
เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร
ศพของผู้เคราะห์ร้ายทั้งสามคน คือคำอธิบายที่ดีที่สุดอยู่แล้ว
ตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องทำ คือทำให้การพิจารณาคดีครั้งนี้ ไปถึงจุดสิ้นสุดด้วยวิธีการที่ถูกต้องที่สุด
ในห้องความลับ การแสดงของเจียงผิงยังคงดำเนินต่อไป
หลังจากกินของว่างเคลื่อนที่จนหมดเกลี้ยง สีแดงในดวงตาของเขายิ่งเข้มข้นขึ้น ราวกับสะสมพลังงานคลุ้มคลั่งไร้ขีดจำกัดเอาไว้