กู้จินเยว่จ้องข่งมี่เสวี่ยด้วยแววตาหม่นลึก ใบหน้าอ่อนแอบอบบางเช่นนี้ ภายใต้ใบหน้านั้นซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้มากเพียงใดกันแน่?
ข่งมี่เสวี่ยกัดริมฝีปากจนแทบแตก!
สมองของเธอหมุนเร็วจี๋ จนแทบมีควันพวยพุ่งออกมา!
เธอควรแก้สถานการณ์ชวนปวดหัวตรงหน้านี้อย่างไรดี?
นังถงฮว่าบ้าเอ๊ย!
นังสารเลวเอ๊ย!
“ฉัน…ไม่รู้จริง ๆ…” ข่งมี่เสวี่ยทำได้แค่ร้องไห้ เพราะนี่เป็นสิ่งที่เธอถนัดที่สุด
ถงฮว่ามองเธออย่างชื่นชม ทว่ามุมปากกลับเจือแววเยาะหยัน “ตอนเธอร้องไห้ ดูสวยจริง ๆ นะ”
“ทุกครั้งที่เห็นเธอร้องไห้ ฉันก็จะคิดว่า เสี่ยวเสวี่ยน่าสงสารจัง ไม่มีพ่อ แถมยังป่วยอีก…”
กู้จินเยว่ชะงักไป เขาเองก็เคยคิดแบบนั้นจริง ๆ
ถงฮว่าถามเธอ “แต่เธอน่าสงสารจริง ๆ เหรอ?”
ข่งมี่เสวี่ยกัดฟันแน่น เธอยังน่าสงสารไม่พออีกหรือ?
เธอยอมแลกทุกอย่างที่มีเพื่อให้ได้ร่างกายที่แข็งแรง!
เธออยากเป็นผู้หญิงปกติ!
อยากมีลูกเป็นของตัวเอง!
ถงฮว่าชี้ให้เธอเห็น “พ่อแม่ฉันไม่ดีกับเธอเหรอ?
ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันมีอะไร เธอก็มีเหมือนกัน
อะไรที่ฉันไม่มี เธอก็ยังได้ด้วย
พี่ชายสองคนของฉันไม่ดีกับเธอเหรอ?
พวกเขาช่วยสะพายกระเป๋า รับส่งเธอไปโรงเรียนทุกวัน