ข่งมี่เสวี่ยรู้สึกอึดอัดแน่นในอก เธอกัดฟันพูดว่า “ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉัน แต่หวังว่าคุณจะเห็นแก่ความผูกพันที่เรามีต่อกันมาตั้งแต่เด็ก ยอมแต่งงานกับฉันนะ
เขาจะพังเพราะเรื่องนี้ไม่ได้ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน คุณจะเกลียดฉัน จะโทษฉันก็ได้ ฉันยอมรับหมด”
ช่างรู้จักถอยเพื่อรุกเสียจริง!
ถงฮว่าหัวเราะเย็นชา “ข่งมี่เสวี่ย เก็บมุกนี้ไว้แสดงให้กู้จินเยว่ดูหลังแต่งงานกับเขาเถอะ!
ไม่ต้องมาเล่นละครให้ฉันดู ฉันไม่ดูฟรีหรอกนะ!”
ข่งมี่เสวี่ยไม่ได้แสดงให้เธอดูตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!
แต่ก็ยังโมโหคำพูดของถงฮว่าจนแทบกระอัก!
“ถ้าเธออยากให้ฉันคุกเข่าขอร้อง ยอมรับผิด ฉันก็ทำได้...”
“เธอรู้จักไอ้ญี่ปุ่นแก่ไหม?” ถงฮว่าขัดจังหวะข่งมี่เสวี่ยแล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้น
เพื่อไม่ให้พลาดปฏิกิริยาแรกที่ข่งมี่เสวี่ยแสดงออกมาโดยไม่ทันคิด
ถงฮว่าจ้องเธอเขม็ง ไม่ยอมพลาดแม้แต่ปฏิกิริยาเล็กน้อย
ข่งมี่เสวี่ยยังตั้งตัวไม่ทัน “แก่...อะไรนะ? รัง...อะไรนะ?”
กู้จินเยว่เองก็มองมาอย่างประหลาดใจ ไอ้รังอะไรนั่นคือของอะไร? รังไก่? รังหมา?
ถงฮว่ารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
ตอนนี้ข่งมี่เสวี่ยยังไม่รู้จักคนที่ชื่อไอ้ญี่ปุ่นแก่
แผนที่เธอคิดไว้ก่อนหน้านี้คงต้องพับไปกลางคันแล้ว
ข่งมี่เสวี่ยไปเกี่ยวข้องกับไอ้ญี่ปุ่นแก่ได้อย่างไร?
แล้วเริ่มเกี่ยวข้องกันตั้งแต่เมื่อไร?