เป็นไปไม่ได้มั้ง?
ถงชุนซู่ไม่ยอมรับว่าถงฮว่าทำไปก็เพื่อเขา
“ถึงผมจะชอบพี่เสวี่ยแล้วจะทำไมล่ะ?
พี่เสวี่ยไม่ชอบพี่รอง ก็ไม่ได้แปลว่าไม่ชอบผมสักหน่อย!”
ชีวิตหลังจากถงชุนซู่ลงชนบทนั้นไม่ต่างอะไรกับตกนรก เหนื่อยจนอยากกลับไปเกิดใหม่อีกรอบด้วยซ้ำ
ไม่ว่าถงฮว่าจะหวังดีหรือไม่ เขาก็ไม่อยากฟัง เพราะชีวิตของเขาทุกข์ระทมเกินไปแล้ว
ถงชุนจิ่งฟังแล้วไม่พอใจ เสวี่ยเอ๋อร์ยังไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา แล้วจะมาชอบถงชุนซู่ได้ยังไง?
แต่ถงชุนซู่กลับมั่นใจมาก เขาคิดว่าพี่เสวี่ยปฏิบัติต่อเขาแตกต่างจากคนอื่น ทั้งยังอ่อนโยนกับเขาเป็นพิเศษ
ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาเขาดีใจ พี่เสวี่ยก็อยู่ข้าง ๆ ดีใจไปกับเขา
เวลาเขาโกรธ พี่เสวี่ยก็อยู่ข้าง ๆ คอยปลอบและให้กำลังใจ
แม้แต่ตอนที่ชีวิตในชนบทของเขาลำบาก พี่เสวี่ยก็ยังอยู่เคียงข้าง ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขา!
ถงฮว่าพูดตรง ๆ ว่า “ข่งมี่เสวี่ย ในบรรดาพวกโง่ตระกูลถง เธอชอบใครกันแน่? หรือไม่ชอบสักคนเลย?”
ถงชุนจิ่งมีสีหน้าอึดอัด “ถงฮว่า เธอพูดเหลวไหลอะไร?”
นี่ใช่ที่ที่จะพูดเรื่องแบบนี้หรือไง?
ถงชุนซู่โมโหจนด่าออกมา “เธอนั่นแหละโง่! ทั้งบ้านเธอมันโง่กันหมด!”
ถงชุนจิ่งหน้าคล้ำลง เขกหัวถงชุนซู่ทีหนึ่งจนอีกฝ่ายกุมหัวกระโดดโหยง “พูดไม่เป็นก็หุบปากไป!”
ข่งมี่เสวี่ยทั้งโกรธทั้งแค้น “ฉันไม่เหมือนเธอ ฉันไม่ใช่คนอย่างเธอสักหน่อย!”
ถงฮว่าถามเสียงเรียบ “ฉันเป็นคนแบบไหน แล้วเธอเป็นคนแบบไหนล่ะ?”
ข่งมี่เสวี่ยหายใจถี่ กัดฟันพูดอย่างเดือดดาล “เธอมันไร้ยางอาย! กล้าพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคนมากมายได้ยังไง!”