ข่งมี่เสวี่ยเดือดดาลขึ้นมาทันที เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน สีหน้ามืดครึ้มอย่างยิ่ง
“ถงฮว่า! หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว! อย่ามาขู่ให้คนแตกตื่น!
เธอกำลังหาเหตุผลมาแก้ตัวให้กับสิ่งที่ตัวเองพูดและทำอยู่!
ไม่มีใครเชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของเธอหรอก!”
ดวงตาคู่หนึ่งของถงฮว่าฉาบด้วยสีดำลึกล้ำ “ข่งมี่เสวี่ย เธอเป็นโรคหัวใจ แถมยังเป็นลูกสาวคนเดียว
ไม่ว่าจะเหตุผลไหน เธอก็ไม่จำเป็นต้องลงชนบท แล้วทำไมถึงมาเป็นเยาวชนมีการศึกษาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
ไม่ใช่แค่ข่งมี่เสวี่ย คนที่ไม่น่าจะมาเป็นเยาวชนมีการศึกษาที่สุด ยังอยู่ชนบทและกลายเป็นเยาวชนมีการศึกษาไปแล้ว
กู้จินเยว่ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ?
เขาเป็นถึงลูกชายผู้อำนวยการโรงงาน คงไม่ได้ตกงานจนต้องลงชนบทมาเป็นเยาวชนมีการศึกษา ทั้งที่ไม่มีความจำเป็นต้องลงชนบทหรอกกระมัง?
คนสองคนนี้ลงชนบทมาเป็นเยาวชนมีการศึกษา ก็เพราะมีปัญหาเรื่องความประพฤติในชีวิตส่วนตัว ถึงได้หนีมาอยู่ชนบทไม่ใช่หรือ!
“ไม่ใช่! ไม่ใช่นะ!” ข่งมี่เสวี่ยโต้กลับอย่างเดือดดาล
ถงฮว่าไม่ใส่ใจคำโต้แย้งของเธอ “ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกู้จินเยว่เป็นยังไง
ทุกคนในกองผลิตหงหนิวก็มองเห็นกันทั้งนั้น คนที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษาก็ไม่ได้ตาบอดกันทุกคน”
ก่อนหน้านี้กู้จินเยว่คิดจะใช้พิษต้านพิษ
เขาจงใจเอาใจใส่ข่งมี่เสวี่ยเป็นพิเศษต่อหน้าผู้คน เพื่อทำให้ถงฮว่าหึง
จงใจทำให้ถงฮว่าคิดว่าเขาไม่ได้ขาดเธอไม่ได้
จงใจแสดงท่าทีสนิทสนมกับข่งมี่เสวี่ยต่อหน้าคนอื่น